สุดท้ายฉู่ยี่ก็ไม่ได้พบหัวหน้าทีมบอดี้การ์ด
เพราะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น
ฉินชวนฉือกลับมาแล้ว
เสียงขยับเล็กน้อยดังมาจากประตูทางเข้า เปลือกตาของฉู่ยี่กระตุกขึ้น เขาปรับท่าทางการยืนทันที สายตามองตรงไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่
ฉินชวนฉือชะงักไปเล็กน้อย
แวบแรกที่ก้าวเข้าประตู เขาก็เห็นฉู่ยี่ยืนเหมือนเสาไม้ท่อนหนึ่งอยู่ข้างกำแพง
“ยืนอยู่ตรงนั้นทำอะไร”
ฉินชวนฉือพูดไปด้วยพลางถอดเสื้อนอกส่งให้พ่อบ้านที่รออยู่ข้างๆ
สีหน้าฉู่ยี่เรียบเฉย
คำถามนั้นน่าจะถามเขาเหรอ?
เขาไม่ตอบอะไร เพียงแต่เบือนสายตาออกไปทางอื่น มองไปที่กำแพงอีกฝั่ง คิดว่าจะไปหาหัวหน้าทีมเพื่ออธิบายให้ชัดเจนหลังจากเลิกงาน
เมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบ ฉินชวนฉือก็ไม่รบเร้า
เขาเปลี่ยนรองเท้าเสร็จ แล้วหยิบกล่องของขวัญที่ห่ออย่างประณีตในมือขึ้นมา เดินไปนั่งลงที่โซฟา
ตอนแรกฉู่ยี่คิดว่าจะเป็นเครื่องประดับราคาแพง แต่พอเปิดออกก็ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปาก
เป็นสตรอว์เบอร์รี่หนึ่งกล่อง
ทุกลูกใหญ่เบ้อเริ่ม สีแดงเป็นประกาย อวบอิ่มน่ากิน
พวกมันถูกเรียงไว้ในกล่องของขวัญ ตรงกลางมีริบบิ้นสีทองผูกเป็นโบว์อย่างประณีต
เสียงของฉินชวนฉือดังขึ้น
“ฉู่ยี่ มานี่ กินนี่ มันผ่านการจัดการแล้ว”
สายตาของฉู่ยี่กวาดผ่านโลโก้แบรนด์ที่มุมกล่อง แววตาไร้ซึ่งความสะเทือนใดๆ
แบรนด์พวกนี้ช่างมีเล่ห์เหลี่ยมมากมายจริงๆ
กล่องของพวกนี้เพียงแค่นี้ ไม่รู้ว่าจะขายกันเท่าไหร่
เงินของคนรวยนี่ก็ง่ายต่อการโดนหลอกดีจริง