หลังจากนั้นอีกหลายวัน ชีวิตของฉู่ยี่และฉินชวนฉือก็ค่อนข้างสงบสุข
เขากลับมารับหน้าที่บอดี้การ์ดอีกครั้ง ทุกวันจะติดตามฉินชวนฉือไปทำงานและกลับบ้านด้วยกัน
ตึกฉินซื่อ
ตอนนี้เป็นช่วงชั่วโมงเร่งด่วนยามเช้า ในห้องโถงเต็มไปด้วยผู้คน
เมื่อฉินชวนฉือก้าวเท้าเข้าไปในรองเท้าหนัง เสียงคลื่นของผู้คนที่เดิมส่งเสียงดังขณะต่อแถวรอลิฟต์ก็เบาลงอย่างเห็นได้ชัด
สายตานับไม่ถ้วน แอบมองมาอย่างปกปิด
ตกลงบนตัวของฉู่ยี่และฉินชวนฉือ
ฉู่ยี่เดินตามข้างฉินชวนฉือ สายตามองกวาดไปทั่วอย่างสงบนิ่ง ราวกับไม่เห็นสายตาสืบค้นเหล่านั้น เดินตามฉินชวนฉือเข้าไปในลิฟต์ส่วนตัว
"ติ๊ง!"
ประตูลิฟต์ค่อยๆ ปิดลง
นอกประตู เสียงซุบซิบที่ถูกเก็บกดเอาไว้จึงดังขึ้นอีกครั้ง
"บอกแล้วไม่เชื่อ ตอนนี้เชื่อหรือยัง! เถ้าแก่ฉินจ้างบอดี้การ์ดหนุ่มหล่อมาจริงๆ!"
"เชอะ หล่อที่ไหน? แค่บอดี้การ์ด มันควรค่าให้พวกเธอมาเคลิ้มขนาดนี้เลยหรือไง?"
"ไปให้พ้น!"
……
ฉู่ยี่ยืนอยู่มุมหนึ่งของสำนักงาน แอบมองฉินชวนฉือเงียบๆ
ถึงจะบอกว่าเป็นบอดี้การ์ด แต่ในสถานที่ที่การรักษาความปลอดภัยปิดกั้นเข้มงวดอย่างฉินซื่อ ฉินชวนฉือก็ไม่จำเป็นต้องมีคนตามติดอยู่ข้างกายทุกเมื่อเชื่อวัน
ดังนั้นบอดี้การ์ดของเขาหลังจากมาถึงบริษัท มักจะกลับไปยังพื้นที่พักของตนเพื่อรอคำสั่ง
ตอนที่ฉู่ยี่เป็นบอดี้การ์ดให้ฉินชวนฉือ แทบไม่เคยตามฉินชวนฉือมาที่บริษัทเลย แต่ทุกครั้งที่มาก็เป็นไปตามขั้นตอนนี้