เสียงออดเลิกเรียนดังมานานแล้ว
หน้าโรงเรียนประถมตงเทียน จากที่คลาค่ำไปด้วยผู้คนค่อย ๆ บางตาลง
ฉู่ยี่ยืนพิงรถสปอร์ตสีแดงขาวสุดสะดุดตาคันนั้น ขายาวไขว้กัน ยังคงเป็นจุดเด่นที่สุดริมทาง
เขามาที่นี่รอเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว
นักเรียนเดินออกมาเป็นแถวทีละห้อง เขาจ้องมองอยู่นาน แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของหลี่เชี่ยน
พลาดไปได้ยังไง?
ไม่มีทางนี่นา
ต่อให้คนเยอะจนเขามองไม่เห็น หลี่เชี่ยนก็น่าจะเห็นเขาสิ
ไม่ใช่ว่าฉู่ยี่จะคุยโม้ แต่ชุดที่เขาใส่ออกมาวันนี้ ขนาดหมาจรข้างทางยังหยุดมองสองสามวิ
เด็ก ๆ ที่ยังไม่ได้กลับบ้านยิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ละคนมองรถสปอร์ตตาเป็นประกาย รวมตัวกันวิพากษ์วิจารณ์เสียงเบา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
ฉู่ยี่ขมวดคิ้ว หยิบโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความหาซุนเหมี่ยว
[โรงเรียนประถมตงเทียนใช่ไหม?]
ซุนเหมี่ยวตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
[ซุนเหมี่ยว: ใช่ มีอะไรเหรอ? รับไม่ได้เหรอ?]
[ไม่เห็นคนเลย จำได้ว่าอยู่ชั้นประถมปีที่สี่ใช่ไหม?]
[ซุนเหมี่ยว: ใช่]
[ห้องไหนนะ?]
[ซุนเหมี่ยว: ห้องสอง]
ฉู่ยี่เงยหน้าขึ้น มองไปยังหน้าโรงเรียนอีกครั้ง
มีเด็กประถมใจกล้าสองสามคนผลักกันไปมา สุดท้ายก็มีคนหนึ่งถูกผลักออกมา เงยหน้ามองเขา
“พี่ กำลังหาคนอยู่เหรอครับ?”
ฉู่ยี่ได้ยิน ก้มลงยิ้มให้เด็กคนนั้น คุกเข่าลง
“อืม เธอชื่อหลี่เชี่ยน พวกเธอรู้จักไหม?”
“หลี่เชี่ยน?”
พอได้ยินชื่อนี้ เด็กประถมที่อยู่ข้าง ๆ หลายคนทำหน้างุนงง