หลี่เชี่ยนสูดจมูก มองฉู่ยี่ พูดตะกุกตะกัก
"เขา……เขาเอาแมลงใส่ลิ้นชักหนู แล้วยังดึงผมหนู……"
"ตอนเลิกเรียนทำความสะอาด เขา……เขาแกล้งล้มโต๊ะหนู ยัง……ยังเอาหนังสือหนูโยนลงจากตึก……"
"หนู……หนูก็เลยด่าเขา เขาก็มาผลักหนู เราก็……เราก็เลยต่อยกัน……"
พูดจบ น้ำตาก็เริ่มไหลลงมาอีก หลี่เชี่ยนยกหลังมือขึ้นมาเช็ดมั่วซั่ว ก้มหัวลงต่ำมาก
"คุณชายเย่าจู่ของชั้นจะทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง! หนูนี่ยังกล้าโกหกอีก!"
เสียงแหลมของผู้หญิงคนนั้นดังขึ้นอีกครั้ง ชี้ไปที่หลี่เชี่ยน สีหน้าดุร้าย
"เด็กๆ ไม่เรียนดี ชอบยุแยงตะแคงรั่ว! ดูก็รู้มาจากที่สกปรกนั่น ไม่มีมารยาทเอาซะเลย!"
ฉู่ยี่เงยหน้าขึ้นมอง
ผู้หญิงคนนั้นเห็นฉู่ยี่มองมา ก็ผงะไปเล็กน้อย
แต่ไม่นาน ความโกรธที่รู้สึกว่าถูกล่วงเกินก็ทำให้เธอเชิดหน้าขึ้น: "ทำไม? ยังจะตีคนอีกเหรอ? ฉันบอกให้นะ วันนี้แกกล้าแตะต้องฉันดูสิ!"
ฉู่ยี่หรี่ตาลงเล็กน้อย มองผู้หญิงคนนั้น ไม่พูดอะไรสักคำ
ความหนาวเย็นวาบจากปลายเท้าขึ้นไปถึงศีรษะ
สีหน้าของผู้หญิงคนนั้นเปลี่ยนไป
ค่อย ๆ ไม่กล้าพูดอะไรอีกสักคำ
พอเห็นเธอสงบลงแล้ว ฉู่ยี่ถึงหันกลับไปมองหลี่เชี่ยน
"หนูไม่ได้โกหก พูดความจริงทั้งหมด ใช่ไหม?"
หลี่เชี่ยนได้ยิน เงยหน้ามองฉู่ยี่ น้ำเสียงหวาดหวั่นแต่หนักแน่นอย่างผิดปกติ: "หนูไม่ได้โกหก"
ตั้งแต่เธอย้ายมาโรงเรียนนี้ หวังเย่าจู่ก็หาวิธีแกล้งเธอมาตลอด
เธออดทนมาตลอด วันนี้ทนไม่ไหวจริง ๆ จึงลงมือ
เธอไม่คิดว่าตัวเองผิด แต่ก็กลัวว่าฉู่ยี่จะตำหนิเธอเพราะเรื่องนี้ ในใจเสียใจจนแทบทนไม่ได้