ภายใต้สายตาจับจ้องของคนรอบข้าง ฉินชวนฉือสูดหายใจเข้าลึก แล้วก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว
เขาพาดตัวขึ้นบนหลังม้า นั่งลงด้านหลังฉู่ยี่
“แชะ” เสียงเบา ๆ ดังขึ้น เครื่องเล่นเริ่มทำงาน
พร้อมด้วยเสียงดนตรีเด็กที่กังวาน ม้าหมุนเริ่มหมุนอย่างช้า ๆ และโยกขึ้นลงเป็นจังหวะ
ทุกครั้งที่ม้าเด้งขึ้น ร่างของฉินชวนฉือก็โน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย แนบชิดเข้ากับแผ่นหลังกว้างของฉู่ยี่
ยามที่ฉู่ยี่ไม่จงใจกระตุ้นฟีโรโมน กลิ่นฟีโรโมนของเขานั้นจางยิ่งนัก แต่บัดนี้กลับราวกับถูกอุณหภูมิกายที่ใกล้เพียงเอื้อมนี้ทำให้ระเหยออกมา ล่องลอยอ้อยอิ่งแตะปลายจมูก
สดชื่นสะอาดอย่างที่สุด
จิตใจของฉินชวนฉือสงบลงท่ามกลางกลิ่นกุหลาบนี้
เส้นผมนุ่มสลวยพลิ้วปัดผ่านแก้มของฉินชวนฉือเป็นครั้งคราวตามจังหวะที่ม้าโยก
สัมผัสนั้นแผ่วเบา นำมาซึ่งความคันยุบยิบที่ยากจะทนทาน
ความคันนั้นซึมผ่านผิวหนัง แพร่กระจายลงไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ
เขาเอียงศีรษะ มองเสี้ยวหน้าของฉู่ยี่ที่อาบแสงไฟ เปี่ยมไปด้วยความผ่อนคลายและเบิกบาน
ฉินชวนฉือก็พลันรู้สึกว่า การนั่งของเล่นเด็ก ๆ แบบนี้ ก็ไม่ได้น่าอายถึงเพียงนั้น
ฉู่ยี่ไร้ความกดดันใด ๆ กับเครื่องเล่นสำหรับเด็กแบบนี้ ดวงตากวาดมองผู้คนเป็นระยะ
ขณะที่ม้าหมุนเที่ยวนี้กำลังจะจบลง เสียงตะโกนอย่างกระตือรือร้นก็ดังขึ้นข้างหู
“หนุ่มหล่อ! หนุ่มหล่อ! มองทางนี้หน่อยค่ะ!”
ฉู่ยี่หันไปมองตามเสียงโดยสัญชาตญาณ
ก็เห็นนอกราวกั้นไม่ไกลนัก มีสาวน้อยผมดัดลอนแกะคนหนึ่งกำลังยกกล้องขึ้นอย่างตื่นเต้น เมื่อเห็นฉู่ยี่มองมา ก็ดีใจกับเพื่อนข้าง ๆ จนต้องกระทืบเท้าไม่หยุด แล้วก็ยกกล้อง “แชะ ๆ” ใส่เขาไม่ยั้ง