ท่านอธิการบดีชราย่อมจำฉู่ยี่ได้
เด็กคนหนึ่งเมื่อสิบกว่าปีก่อน อาจเลือนหายไปตามกาลเวลา
แต่ถ้าเด็กคนนั้นภายหลังกลายเป็นพี่ใหญ่ครอบครองพื้นที่เกือบหนึ่งในสามของย่านโคมแดง ละก็ย่อมประทับใจมิรู้ลืม
ดังนั้นเมื่อฉินชวนฉือระบุชื่อต้องการข้อมูลของฉู่ยี่ ต่อให้เวลาผ่านไปหลายปี ท่านอธิการบดีชราก็ยังสามารถขุดของของฉู่ยี่ออกมาได้ในทันที
การ์ดอวยพรใบเล็กใบนั้น คือหนึ่งในนั้น
ฉินชวนฉือรับ "สินบน" ชิ้นนี้ไว้ แล้วต่อด้วยนามของฝ่ายการกุศลฉินซื่อกรุ๊ป ก็อนุมัติเงินก้อนโตให้โรงเรียนเก่าที่สิ่งอำนวยความสะดวกทรุดโทรมแห่งนี้
เปลี่ยนอุปกรณ์ใหม่ สร้างตึกเรียนใหม่ กลายเป็นการสร้างคุณงามความดีอีกประการบนประวัติเลอค่าของกิจการกุศลฉินซื่อ
ฉู่ยี่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่เรื่องนี้เลย
เขาไม่ได้กลับไปโรงเรียนมัธยมต้นเยี่ยมเยียน
ครูประจำชั้นมัธยมต้นของฉู่ยี่เป็นตาแก่เจ้าระเบียบ อารมณ์ไม่ดี แต่จิตใจดี
รู้ว่าสภาพครอบครัวเขาลำบาก ก็คอยช่วยเหลือเจือจานไม่น้อย พูดอยู่เสมอว่าเขาเป็นยอดอัจฉริยะ สอบเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำได้แน่
แล้วผลสุดท้ายล่ะ?
เขาไม่เพียงไม่ได้เข้ามหาวิทยาลัย ยังไปเร่ร่อนในสังคมอีก
ไม่ว่าในย่านโคมแดงเขาจะมีบารมีมากแค่ไหน แต่ต่อหน้าครูเช่นนั้น เขาคงเป็นแค่นักเลงกระจอกตัวร้าย
ไม่มีหน้า กลัวได้เจอ
ฉู่ยี่ฟังคำพูดของฉินชวนฉือ กระตุกมุมปาก
"นายนี่ช่างว่างจริง"
ฉินชวนฉือได้ฟัง เพียงยิ้มๆ ไม่ได้อธิบายอะไรมาก
เขาเก็บการ์ดอวยพรใบนั้นกลับเข้ากระเป๋าอีกครั้ง แล้วพาฉู่ยี่เดินเข้าประตูสวนสนุก