[ฉู่ยี่: หมายความว่าไง?]
เมื่อเห็นข้อความที่ส่งมาจากโทรศัพท์ โจวอู๋ก็มีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ชั่วขณะหนึ่งก็ไม่รู้จะตอบกลับฉู่ยี่อย่างไร เขามองผ่านหน้าต่างกระจกเข้าไปในห้องผู้ป่วย เกาหัว และลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ถ่ายรูปส่งให้ฉู่ยี่
ข้อความถูกส่งไปแล้ว แต่กลับไม่เห็นโจวอู๋ตอบกลับมาสักที
ฉู่ยี่กำลังจะส่งข้อความไปถามซ้ำ จู่ๆ หน้าจอมือถือก็สว่างวาบ รูปภาพเด้งขึ้นมา
พื้นหลังของภาพคือห้องผู้ป่วยในโรงพยาบาล แสงไฟขาวซีด
ส่วนใจกลางของภาพ เป็นร่างที่ขดตัวอยู่บนเตียงคนไข้ แทบจำรูปร่างมนุษย์ได้เลือนราง
คนผู้นั้นผิวหนังทั่วตัวไหม้เกรียมดำ ม้วนงอ เนื้อหนังส่วนใหญ่พลิกกลับด้าน เผยให้เห็นเนื้อเยื่อสีแดงเข้มข้างใต้ เส้นผมถูกไฟไหม้จนเกลี้ยง เหลือเพียงศีรษะที่เต็มไปด้วยตุ่มน้ำใสและรอยแผลจากการเผาไหม้ หน้าตาพร่าเลือนจนจำไม่ได้
ซูจิ่น
ตอนกลางคืนมืดเกินไป ตอนนั้นฉู่ยี่จึงมองไม่เห็นสภาพเฉพาะของซูจิ่นอย่างชัดเจน ครั้นตอนนี้หลอดไฟส่องสว่าง ทุกอย่างก็ชัดเจน
ภาพที่เห็นสร้างความสะเทือนใจอย่างรุนแรง ทำให้ฉู่ยี่รู้สึกคลื่นไส้วิงเวียน ความรู้สึกทางกายพุ่งตรงสู่สมอง
เขาเกือบจะเบือนหน้าหนีในทันที
ในขณะนั้นเอง ข้อความของโจวอู๋ก็กระโดดตามมาติดๆ
[โจวอู๋: ไม่รอดแล้วครับ จริงๆ แล้วเจ้านายพาเขามาที่นี่ ก็เพื่อจะถามอะไรบางอย่าง แต่หมอบอกว่า ตอนนี้เส้นเสียงเขาเสียหายหนักมาก ถึงฟื้นขึ้นมาก็พูดไม่ได้แล้ว มือก็ถูกไฟไหม้รุนแรง หมอบอกว่าต้องตัดทิ้ง ต่อให้รักษาหายก็เขียนหนังสือไม่ได้แล้ว]