ฉู่ยี่ยืนอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อน
เขาไม่คิดว่าจะเจอฉินชวนฉือที่นี่
พูดตามตรง ตอนนี้เขารู้สึกกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อยเมื่อเจอหน้าฉินชวนฉือ
เมื่อวานถูกไป๋จือฉียั่วยุจนเสียสติ อารมณ์ท่วมท้นสมอง อยากหาที่ระบาย ก็เลยพูดจากับฉินชวนฉือโดยไม่ยั้งคิด
น่าขายหน้าจริง ๆ
ฉู่ยี่เม้มริมฝีปาก นิ้วเท้างอเกร็งเล็กน้อย
เขาค่อย ๆ เดินเข้าไป ตั้งใจจะปลุกอีกฝ่าย ให้กลับไปนอนที่ห้อง
แต่พอเดินไปได้ครึ่งทาง เขาก็หยุดชะงัก
ถ้าคนคนนี้ตื่นขึ้นมาแล้วถามถึงเรื่องเมื่อวานจะทำอย่างไร
เขาจะตอบยังไง
ลังเลอยู่พักใหญ่ ฉู่ยี่ตัดสินใจว่าจะไม่รบกวนการนอนของฉินชวนฉือดีกว่า
เขาจึงย่องเบา ๆ หมุนตัวกลับ เตรียมจะกลับห้องก่อน ดูเวลาแล้วก็เลยเวลาอาหารแล้ว จะได้สั่งอาหารเดลิเวอรี่
แต่ในจังหวะที่กำลังจะหมุนตัวกลับนั้นเอง ขนตาของฉินชวนฉือบนโซฟาก็กระพือเล็กน้อย
วินาทีต่อมา เขาลืมตาขึ้น
อาจเพราะเพิ่งตื่น แววตาของฉินชวนฉือยังดูปรือ ๆ อยู่บ้าง แต่ไม่นานสายตาก็กลับมาเป็นปกติ
คืนนั้น หลังจากฉู่ยี่ดูคลิปแล้วกลับบ้าน เขาหมกมุ่นอยู่กับความเคลือบแคลงและความตลกร้ายในอดีต ไม่ได้หลับทั้งคืน
นับเวลารอไปเผชิญหน้ากับไป๋จือฉี!
ฉินชวนฉือก็เช่นกัน
รถคันที่พาฉู่ยี่กลับมานั้น แท้จริงแล้วจอดอยู่ข้างล่างตลอด ไม่ได้ไปไหน
ตอนฉู่ยี่ไปที่ย่านโคมแดงพบไป๋จือฉี ฉินชวนฉือก็ตามเขาไปตลอด จนกระทั่งฉู่ยี่เหมือนสัตว์ที่ถูกต้อนจนมุม เดินเซซวนออกมาจากร้านกาแฟ