เสียงร้องไห้แหลมเล็กเสียดแก้วหู
เดิมทีฉู่ยี่ก็อารมณ์เสียถึงขีดสุดเพราะฉินชวนฉืออยู่แล้ว ตอนนี้ยังมีคนร้องไห้ไม่หยุดอยู่ข้าง ๆ อีก สมองแทบระเบิด
เขาขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ ชำเลืองมองเบต้าผู้นั้น อยากให้เขาหุบปาก
แต่เมื่อเห็นสภาพน่าสงสารของอีกฝ่าย สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
ในห้วงภวังค์ เหมือนเขาเห็นเงาของตัวเองเมื่อหลายปีก่อน ที่เพิ่งลาออกจากโรงเรียน ขดตัวร้องไห้อยู่ในซอกสะพาน จากเงาร่างที่ห่อเหี่ยวไร้ที่พึ่งนั้น
ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปอีก
ฉู่ยี่ล้วงซองบุหรี่จากกระเป๋า เขี่ยออกมาหนึ่งมวนจุดสูบ สูดลึกหนึ่งที แล้วค่อย ๆ พ่นควันออกมา
นานทีเดียว
ฉู่ยี่วางบัตรธนาคารใบหนึ่งลงบนโต๊ะของเบต้า เกิดเสียง "แปะ" เบา ๆ
"ในนี้มีสองแสน รหัสผ่านคือเลขหกตัวท้ายของหมายเลขบัตร"
"ต่อไปก็มีสติหน่อยแล้วกัน"
พูดจบ ฉู่ยี่ก็ดับบุหรี่ เดินจากร้านสะดวกซื้อไปโดยไม่หันกลับมามอง
ก็เหมือนกับที่เขาตอบไปตอนฉินชวนฉือถาม
จนถึงตอนนี้ฉู่ยี่ก็ยังไม่รู้สึกว่า เบต้าคนนี้ตกถึงทุกวันนี้ได้ เกี่ยวข้องอะไรกับตัวเอง
ถึงตอนนั้นเขาเตือน ผลลัพธ์อาจแตกต่าง แต่ทำไมต้องทำล่ะ?
คนที่ทำเรื่องเลวร้ายก็ไม่ใช่เขาเสียหน่อย
พวกเขาไม่ใช่ญาติมิตรกัน เหตุใดต้องให้เขาละทิ้งโอกาสระบายความอัดอั้นของตัวเอง เพื่อไปช่วยคนที่ไม่รู้จักมาก่อน?
แล้วยังไม่ได้ประโยชน์อะไรอีก
ในโลกนี้ โดยเฉพาะที่ที่ใกล้ชิดชื่อเสียง เงินทอง และผลประโยชน์ แม้จะไม่ใช่คนในเกม ก็ต้องคอยระวังลูกธนูจากมุมมืดอยู่ตลอดเวลา