ฉู่ยี่ก้าวเท้าเข้าไปในบ้าน
หลังจากระบบล็อกด้วยลายนิ้วมือปลดล็อก ไฟเซ็นเซอร์ตรงทางเข้าก็สว่างขึ้นตามเสียง
ทุกอย่างยังใหม่ ไม่มีกระเป๋าเดินทางของเขาอยู่ที่นี่แม้แต่ชิ้นเดียว ยังคงสภาพเหมือนห้องตัวอย่างไม่เปลี่ยนแปลง
ฉู่ยี่หลุบตาลง รินน้ำให้ตัวเองหนึ่งแก้ว แล้วกรอกลงคอ
ในดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมา นิ้วเลื่อนไปมาบนหน้าจอ ค้นหาเบอร์ที่เขาดึงเข้าบัญชีดำไว้นานแล้ว กดกู้คืน
จากนั้นเขาก็โทรหาไป๋จือฉีรัวๆ หลายสิบสาย
แต่ไป๋จือฉีเหมือนหายตัวไปจากโลกนี้ ไม่ยอมรับสายเลย
หลังจากที่โทรไปหลายสิบสายแล้วไม่มีวี่แววตอบรับ ใบหน้าของฉู่ยี่ก็แทบบิดเบี้ยว
เขาเปลี่ยนไปกดโทรหาซุนเหมี่ยวแทน
ซุนเหมี่ยว: "พี่อี้?"
"สืบเรื่องไป๋จือฉีให้ฉันที ดูซิว่านังนั่นมันไปตายที่ไหน!"
ซุนเหมี่ยวที่อยู่อีกปลายสายตกใจกับน้ำเสียงนี้จนลิ้นพันกัน: "หา? อ้อ อ้อ อ้อ ได้! ผมไปสืบเดี๋ยวนี้!"
วางสาย
ฉู่ยี่จ้องหน้าจอโทรศัพท์ที่ดำสนิท ในหัวของเขาก็มีเนื้อหาจากวิดีโอนั้นวนกลับมาเล่นซ้ำอย่างควบคุมไม่ได้
เขาก้าวพลาด ต้องยันโต๊ะไว้เพื่อทรงตัว แต่บนหน้าโต๊ะเรียบแวววาวนั้นกลับสะท้อนใบหน้าที่ดูน่าสมเพชของตัวเองออกมา
ในวัยเด็ก ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเจตนาดีของไป๋จือฉีค่อยๆ บิดเบี้ยวในความทรงจำ และสุดท้ายก็กลายเป็นเครื่องหมายคำถาม
คนที่สามารถถ่ายวิดีโอนั้นได้จากมุมแบบนั้น มีเพียงไป๋จือฉีคนเดียว