บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบงันจนน่าขนลุก
ทั้งสองคนยุติมื้อเที่ยงนี้อย่างรวดเร็วด้วยความเข้าใจตรงกัน
ฉวี่ชิงเจ๋อสวมหน้ากากอนามัยและหมวก ลุกขึ้นไปจ่ายเงิน
เมื่อก้าวออกจากร้านอาหาร แสงแดดยามบ่ายค่อนข้างแสบตา
ฉวี่ชิงเจ๋อหยุดฝีเท้า หันไปมองฉู่ยี่
“ดูวันนี้คุณไม่ค่อยพูดเลย คงเป็นเพราะหัวข้อที่ฉันพูดมันหนักเกินไป”
เขายิ้ม ดวงตาที่โผล่พ้นหน้ากากโค้งขึ้น คล้ายกลับมาอ่อนโยนดังเดิม
“ฉันแค่อยากเตือนคุณ ฉวยโอกาสที่ตอนนี้ยังมีสติ อย่าได้ตกอยู่ในสภาพเดียวกับฉัน”
“……ต่อไปนี้ ฉันจะไม่พูดเรื่องพวกนี้อีกแล้ว”
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมอีกประโยค
“เรามาเจอกันบ่อยขึ้นเถอะ”
พูดจบ เขาก็โบกมือให้ฉู่ยี่ หันหลังเดินไปยังรถที่จอดอยู่ริมถนน ไม่นานก็กลืนหายไปในกระแสจราจร
ฉู่ยี่ยืนอยู่หน้าประตูร้านอาหารเป็นเวลานาน
เขาล้วงซองบุหรี่จากกระเป๋ากางเกง เขี่ยออกมาหนึ่งมวนจุดไฟ
อย่าได้ตกอยู่ในสภาพเดียวกับฉัน…
เขากระตุกมุมปาก เผยรอยยิ้มเยาะตัวเอง
แล้วจะให้ทำยังไง?
ฉวี่ชิงเจ๋อ คุณพูดช้าเกินไปแล้ว
ฉันตกลงไปในกับดักเรียบร้อยแล้ว
……
อีกด้านหนึ่ง
ฉวี่ชิงเจ๋อขับรถพลางถอดหน้ากากออก รอยยิ้มบนใบหน้าอันตรธานหายไปจนสิ้น
เขามองกระแสจราจรที่เคลื่อนตัวช้า ๆ นอกหน้าต่าง แววตาสงบนิ่งไร้ระลอก แต่ในใจกำลังครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว
อืม ทายไม่ผิด
ฉู่ยี่ตกหลุมรักฉินชวนฉือเข้าแล้ว
เขาถอนหายใจเบา ๆ ยกมือขึ้นเสยผมที่ปรกหน้าผากไปด้านหลัง
เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ในดวงตาอบอุ่นคู่นั้น เหลือเพียงการคำนวณ