ตอนเฉียวเยว่หงพูดคำเหล่านี้ สายตาของเธอมักหลบเลี่ยงอยู่เสมอ
แม้ต่อหน้าคนอื่น เธอจะดูแข็งกร้าวมาก
แต่พอยืนอยู่ต่อหน้าซุนอวิ้น ความแข็งกร้าวที่ฝังอยู่ในกระดูกของเธอก็หายไปจนหมดสิ้นในพริบตา
ซุนอวิ้นเป็นคนละเอียดอ่อน
ย่อมสังเกตเห็นเรื่องนี้ได้อยู่แล้ว
แต่เธอไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ เพียงเออออคล้อยตามว่า “อืม ขอแค่จัดการเรื่องที่บ้านให้เรียบร้อยก็พอแล้ว”
“ได้ยินอาหยวนบอกว่า พรุ่งนี้เช้าพวกคุณจะออกทะเลกันอีกแล้ว คราวนี้คงต้องไปนานเหมือนเดิมสินะ”
“คืนนี้พอกลับบ้านแล้ว ช่วยบอกป้าด้วยนะ ถ้าที่บ้านมีเรื่องด่วนอะไร ก็ให้คนมาหาพวกเราได้”
เฉียวเยว่หงก้มหน้า แต่หยาดน้ำตาก็ยังเอ่อคลออยู่ในดวงตา
ถ้าซุนอวิ้นเอาแต่พูดจาร้ายกาจใส่เธอทุกครั้ง เธออาจจะรู้สึกสบายใจกว่านี้ก็ได้
แต่ซุนอวิ้นกลับเอาใจใส่เธออยู่เสมอ
ยิ่งทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนบาป
โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงเรื่องที่เมื่อครู่เธอเกือบทำผิดกับเจียงหยวนอีกครั้ง
เวลานี้เธอแทบอยากตบหน้าตัวเองแรง ๆ สักหลายฉาด
“ขอบใจนะ อายวน”
เดิมทีเฉียวเยว่หงอยากพูดคำขอโทษซุนอวิ้นหลายประโยค
แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก เธอก็ฝืนกลืนมันกลับลงไป
ซุนอวิ้นยิ้ม แล้ววางของในมือลงบนม้านั่งเตี้ยข้าง ๆ “พี่เฉียว ต่อไปถ้าออกทะเลกับอาหยวนแล้วเจอปัญหาอะไร ก็บอกอาหยวนได้เลยนะ”
พูดจบเธอก็ทิ้งไว้แค่นั้น
ซุนอวิ้นยิ้มพลางหันหลังเดินไปหาเจียงหยวน
ส่วนเฉียวเยว่หงยืนนิ่งแข็งค้างอยู่กับที่