เฉียวเยว่หงเดินออกมาจากห้องครัว เห็นทุกคนเริ่มวุ่นวายทำงานกันแล้ว
เธอรีบถามเจียงหยวนว่า “อี๋วน แล้วฉันล่ะ มีอะไรให้ช่วยไหม”
เจียงหยวนโบกมือ พลางช่วยโจวต้าฟากับคนอื่นเปลี่ยนอวนจับกุ้งไปด้วย
แล้วกำชับเฉียวเยว่หงอย่างจริงจัง “พี่เฉียว สองวันจากนี้ทำอาหารให้ดีหน่อย ใส่น้ำมันเยอะ ๆ”
เฉียวเยว่หงยังไม่ทันได้พูดอะไร
โจวต้าฟาที่ลากอวนจับกุ้งคลานออกมาจากห้องเรือก็ชิงพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “พี่อี๋วน อย่าใส่น้ำมันเยอะเลย ฮ่า ๆ น้ำมันเยอะเกินไป กินแล้วเลี่ยนจะตาย”
หลี่โหย่วชิ่งก็หัวเราะแห้ง ๆ “นั่นสิ ถ้ากินดีขนาดนี้บนเรือ พอกลับบ้านไป ฉันคงกินกับข้าวที่บ้านไม่ลงพอดี”
ยุคสมัยนี้
สภาพความเป็นอยู่ทางใต้ดีกว่าทางเหนือเล็กน้อย
แต่สถานะทางเศรษฐกิจก็แทบไม่ต่างกัน
ในชนบท
ไม่ว่าจะเป็นชาวประมงหรือชาวนา แต่ละวันอย่าว่าแต่จะได้กินของดีเลย
ส่วนใหญ่แค่มีข้าวกินอิ่มท้องก็ถือว่าดีมากแล้ว
แต่ก่อนเจียงหยวนออกทะเลครั้งนี้
แค่ซื้อข้าวของเครื่องใช้สำหรับอยู่บนเรือ ก็ใช้เงินไปเกือบเท่ารายได้สุทธิทั้งปีของครอบครัวทั่วไปแล้ว
เห็นได้ว่าชีวิตบนเรือคงไม่แย่ไปกว่าที่บ้านแน่นอน
เจียงหยวนยิ้มแล้วบอกว่า “ทุกคนกินให้อิ่ม อีกสองวันจากนี้จะได้มีแรงเอาของขึ้นมาให้มาก ๆ”
แต่คำพูดนี้ในหูของหลีว่านเทียนกับคนอื่น ฟังแล้วแทบไม่ต่างจากเรื่องตลก
เดิมทีออกทะเลก็เพื่อจับปลา แต่เจ้าหนุ่มนี่กลับยืนกรานจะจับกุ้งตอนต้นเดือนหก นี่ไม่ใช่เล่นอะไรกันอยู่หรือไง