เจียงหยวนตรวจดูสถานการณ์ปลาในรัศมีสองกิโลเมตรรอบตัว
ผ่านไปเพียงไม่กี่นาที
เจียงหยวนก็ระบุตำแหน่งได้
จากนั้นก็ส่งสัญญาณมือให้โจวเต๋อหลี่ที่อยู่ไม่ไกล
เหมือนกับตอนที่หลีว่านเทียนตามเจียงหยวนออกทะเลจับปลาเป็นครั้งแรก
เมื่อโจวเต๋อหลี่เห็นสัญญาณมือของเจียงหยวน ก็อดตกใจไม่ได้
แต่
ก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไร โจวต้าฟาลูกชายของเขาก็ขมวดคิ้วขึ้นมาก่อน
แล้วบ่นพึมพำเสียงเบาว่า “พ่อ นี่มันเหลวไหลไม่ใช่หรือไง เมื่อกี้มีเรือประมงแล่นผ่านตรงนี้ตั้งสิบกว่าลำ ปลาในทะเลคงถูกทำให้ตกใจหนีไปหมดแล้ว จอดตรงนี้แล้วเตรียมลงอวน จะจับปลาได้ยังไง?”
โจวเต๋อหลี่รู้สึกไม่สบายใจ
แต่เมื่อนึกถึงข่าวลือเกี่ยวกับเจียงหยวนที่ชาวบ้านในหมู่บ้านซาปู้พูดถึงกันในช่วงนี้
สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะเชื่อ “ลองดูก่อนเถอะ ไม่แน่ว่าตรงนี้อาจมีของดีให้จับก็ได้ ลดความเร็วลงก่อน แล่นต่อไปแล้วค่อยจัดวางอวน”
โจวต้าฟาไม่เหมือนซูเฟินฟาง
ถ้าซูเฟินฟางเจอสถานการณ์แบบนี้ เธอคงทะเลาะกับหลีว่านเทียนแน่
แต่โจวต้าฟาไม่เป็นแบบนั้น
ในสายตาของเขา วันนี้พวกเขาแค่มาช่วยงานเท่านั้น
จะจับปลาได้หรือไม่ เรื่องสำคัญยังต้องดูที่เจียงหยวน
ในเมื่อเจียงหยวนบอกชัดเจนแล้วว่าจะลงอวนตรงนี้
พ่อลูกอย่างพวกเขาก็แค่ทำตามไปก่อน
เรือสองลำแล่นเข้ามาเทียบกัน
จากนั้น
ก็เริ่มจัดวางอวน
ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง
เรือแล่นไปข้างหน้าอีกกว่าหนึ่งพันเมตร