เจียงไห่เซิงจ้องเจียงหยวนเขม็ง ก่อนจะเตือนว่า “อีกอย่าง พ่อจะเตือนแกเป็นครั้งสุดท้าย ระหว่างที่เอาเงินไปให้สี่สาว ถ้าแกกล้าเอาเงินก้อนนี้ไปให้คนอื่นมั่วซั่ว หรือเอาเงินของตัวเองไปยัดเยียดให้ใครอีก พ่อจะหักขาแกจริง ๆ!”
เจียงหยวนรีบพยักหน้า “ได้ ๆ ๆ ผมรู้แล้ว ผมจะไม่ทำแบบนี้อีกแน่นอน”
“แต่ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ผมอยากคุยกับพ่อครับ”
เจียงไห่เซิงเบิกตากว้างแล้วถามว่า “ยังมีเรื่องอะไรอีก? ไอ้ตัวดีอย่างแก อย่าบอกนะว่าข้างนอกยังมีผู้หญิงคนอื่นอีก?”
พอได้ยินพ่อพูดขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย เจียงหยวนเองก็อดหัวเราะขื่น ๆ ไม่ได้
“โธ่ พ่อพูดอะไรน่ะครับ ผมจะมีผู้หญิงเยอะแยะขนาดนั้นได้ยังไง”
สีหน้าของเจียงไห่เซิงผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย
แล้วถามอย่างไม่ค่อยอดทนว่า “พูดมาเถอะ ยังมีเรื่องอะไรอีก?”
เจียงหยวนค่อย ๆ ดึงสติกลับมา ก่อนพูดอย่างจริงจังว่า “พ่อครับ เรือของบ้านเราจะเฝ้าอยู่ที่ท่าเรือทุกคืนแบบนี้ต่อไปก็ไม่ใช่ทางแก้”
“ผมคิดดูแล้ว เราควรหาทางแก้ปัญหานี้ให้หมดไปเสียที”
เจียงไห่เซิงถอนหายใจอย่างจนปัญญา “แก้ให้หมดไป? แกคิดจะจัดการเรื่องนี้ยังไง? แกก็รู้ว่าครั้งก่อนบ้านเราทำเกินไปจริง ๆ”
“เรื่องที่แกตีหัวจ้าวไห่หยางแตกน่ะยังพอว่า แต่แกนี่สิ ถึงกับบังคับให้เขาจุดประทัดขอโทษด้วย”
“พูดจากใจจริง ตอนแรกที่แม่แกถูกตี พ่อก็ไม่สบายใจเหมือนกัน”