หลิวกุ้ยหลานแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
เมื่อวานได้เงินมากกว่าร้อยหยวน
วันนี้ก็ได้เงินมากกว่าร้อยหยวนอีก
เพียงแค่สองวัน กลับหาเงินได้มากกว่าที่เจ้าหน้าที่คอมมูนคนหนึ่งต้องทำงานเกือบครึ่งปีถึงจะหาได้
เมื่อนึกถึงสภาพเหลวไหลไม่เอาไหนของลูกชายเมื่อก่อน
แล้วมองดูตอนนี้
น้ำตาของเธอก็ไหลออกจากหางตาอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่
จากนั้น
หลิวกุ้ยหลานก็ทรุดนั่งลงกับพื้น แล้วร้องไห้โฮออกมา
เจียงไห่เซิงเห็นดังนั้นก็ทำหน้างุนงง “ยายแก่ ลูกชายหาเงินเก่ง แถมตอนนี้ยังเริ่มใส่ใจครอบครัวแล้ว ทำไมถึงร้องไห้ขึ้นมาล่ะ?”
หลิวกุ้ยหลานยกมือเช็ดน้ำตาตรงหางตา
เธอสะอื้นตอบว่า “คุณคิดว่าฉันร้องไห้ทำไมล่ะ? ฉันดีใจ... ฉันดีใจต่างหาก”
ระหว่างที่กำลังพูด จู่ ๆ ก็มีเสียงประทัดดังมาจากที่ไกล ๆ
ฟังจากเสียงก็รู้แล้ว
ต้องเป็นครอบครัวของจ้าวไห่หยางที่มาขอโทษแน่ ๆ
รอยยิ้มบนใบหน้าของเจียงไห่เซิงยิ่งเบิกบานขึ้น
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาพยายามดิ้นรนมาหลายปี กว่าจะมีลูกชายอย่างเจียงหยวน
หลายปีที่ผ่านมา ลูกชายคนนี้ทำให้เขาไม่อาจเชิดหน้าชูตาในหมู่บ้านซาปู้ได้เลย
แต่วันนี้ การกระทำของเจียงหยวนทำให้เจียงไห่เซิงสามารถยืดอกได้อย่างเต็มภาคภูมิไปตลอดครึ่งชีวิตที่เหลือ
ระหว่างที่กำลังครุ่นคิด
เจียงไห่เซิงก็เชิดหน้าชูอกเดินออกจากบ้าน
แม้หลิวกุ้ยหลานจะรู้สึกกระวนกระวายอยู่บ้าง
แต่เรื่องก็ลุกลามมาถึงขั้นนี้แล้ว เธอไม่มีอะไรจะพูดอีก
ทำได้เพียงเดินตามเจียงไห่เซิงกับเจียงหยวนออกไปข้างนอก พร้อมกำชับทั้งสองเสียงเบา ๆ ว่า “พ่อกับลูก เดี๋ยวพอพวกเขามาถึง ก็พูดจากันดี ๆ หน่อยนะ”