เจียงไห่เซิงตอบโดยไม่ต้องคิดว่า “เข้ามาทำอะไรล่ะ รีบหน่อยสิ นี่ก็สี่โมงกว่าแล้ว อีกชั่วโมงกว่า ๆ ฟ้าก็สว่างแล้ว
ตอนนี้ยังเช้าอยู่ รีบออกทะเลกันเถอะ ดูซิว่าจะกลับมาทันช่วงสิบโมงหรือสิบเอ็ดโมงไหม”
เจียงหยวนตอบอย่างมั่นใจว่า “ทันแน่นอน”
เจียงไห่เซิงเหลือบมองเจียงหยวน ก่อนหยิบไข่ต้มร้อน ๆ สองฟองออกมาจากอกเสื้อ
พลางยัดใส่มือเจียงหยวน พลางพูดอย่างจริงจังว่า “กินไปเดินไปเถอะ”
เจียงหยวนถามว่า “พ่อครับ ไข่ต้มร้อน ๆ นี่ได้มาจากไหนเหรอ”
เจียงไห่เซิงตอบเสียงเบาว่า “จะได้มาจากไหนอีกล่ะ ก็ที่บ้านเรานั่นแหละ”
หลังบ้านของเจียงไห่เซิงเลี้ยงไก่ไข่ไว้เจ็ดแปดตัว
ปกติพอเก็บไข่ได้ ส่วนใหญ่ก็เก็บไว้ให้หนิงเอ๋อร์กิน
ส่วนไข่ที่เหลือก็สะสมไว้ พอครบสามสิบฟองเมื่อไรก็เอาไปขายที่ตลาดคอมมูน
ขายฟองละสองเฟิน เอาไว้ช่วยเป็นค่าใช้จ่ายในบ้าน
ตามปกติแล้ว
คนอื่นในบ้านแทบไม่กล้ากินเลย
เจียงหยวนรู้เรื่องนี้ดี พอเห็นว่าพ่อติดไข่ต้มร้อน ๆ มาให้เขาถึงสองฟอง
ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าฐานะของเขาในใจพ่อแม่เปลี่ยนไป
ระหว่างเดินตามหลังพ่อมุ่งหน้าไปยังท่าเรือ
เจียงหยวนแกะเปลือกไข่ฟองหนึ่งแล้วยื่นให้พ่อ “พ่อกินสักฟองก่อนสิครับ”
เจียงไห่เซิงรู้สึกอบอุ่นใจ รีบโบกมือปฏิเสธ “ฉันจะกินทำไมล่ะ รีบกินเถอะ ตอนฉันออกมา แม่แกเตรียมอาหารเช้าให้แล้ว ฉันกินมาแล้ว”