คิดถึงตรงนี้ หลีว่านเทียนก็เร่งฝีเท้า รีบตามไป “อาหยวน เดี๋ยวก่อน เรื่องแบ่งเงินนี่เรามาแบ่งกันใหม่เถอะ เอาตามที่นายพูดไว้ก่อนหน้านี้ก็แล้วกัน เราควรแบ่งสามต่อเจ็ด ก็แบ่งสามต่อเจ็ดเถอะ”
เจียงหยวนส่ายหน้า “ช่างเถอะครับลุงหลี เมื่อกี้ป้าพูดเองว่าแบ่งกันคนละครึ่ง บ้านลุงต่างหากที่เป็นฝ่ายเสียเปรียบ”
“พวกเราพ่อลูกทำอะไร จะปล่อยให้คนอื่นเสียเปรียบต่อหน้าต่อตาได้ยังไงล่ะครับ”
ซูเฟินฟางฟังออกอยู่แล้วว่าเจียงหยวนต้องการสื่ออะไร
ไอ้เด็กนี่
เห็นชัด ๆ ว่าไม่พอใจอยู่ในใจ เลยตั้งใจย้อนเกล็ดเธอเข้าให้
ฮึ!
อะไรกันนักหนา
ก็แค่ออกทะเลหาปลา คราวนี้โชคดีขึ้นมาหน่อยเท่านั้นเองไม่ใช่หรือไง
แมวตาบอดเจอลูกธนูตาย ได้ของดีมาบ้างแล้วก็คิดว่าตัวเองเก่งนักหรือไง
ฉันเสนอให้แบ่งกันคนละครึ่งแล้วมันผิดตรงไหน
ในหมู่บ้านนี้
เรือที่จับคู่กันออกทะเลตอนนี้ บ้านไหนบ้างที่ไม่แบ่งผลกำไรกันคนละครึ่ง
ไม่นึกเลยว่าพอถึงคราวเจียงหยวน กลับกลายเป็นแบ่งสามต่อเจ็ดไปได้
“อาหยวน นายก็อย่าคิดไม่ตกไปเลย ฉันจะบอกให้นะ คนที่อยากจับคู่เรือกับบ้านเราออกทะเลมีถมไป
ถ้าลุงหลีของนายไม่เห็นแก่นายที่ใจคืนดีกลับตัว แล้วจะมาจับคู่เรือออกทะเลกับนายทำไมล่ะ”
“อีกอย่าง อย่าลืมสิ อย่างน้อยลุงของนายก็เป็นผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านซาปู้”
“ที่ยอมจับคู่เรือออกทะเลกับนายก็เพราะให้เกียรตินาย! ในเมื่อลุงให้หน้า นายก็รับไว้สิ ตอนนี้ยังจะย้อนเกล็ดพวกเราอีก!”
เจียงหยวนเดินไปข้างหน้าตามลำพัง ไม่พูดอะไรสักคำ