“เธอเป็นใคร มาทำอะไรที่นี่” เจียงหยวนอดสงสัยไม่ได้ จึงตะโกนถามเสียงดัง
ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น สีหน้าไม่เผยความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
กลับดูสงบนิ่ง “ฉันเป็นใครแล้วเกี่ยวอะไรกับนาย”
เมื่อเห็นหน้าชัด ๆ เจียงหยวนก็นึกถึงความทรงจำจากชาติก่อน
แล้วพลันนึกขึ้นได้
คนคนนี้ไม่ใช่พี่ชายของเฉียวเยว่หง พี่ใหญ่เฉียวหรอกหรือ
“พี่ใหญ่เฉียว ผมนึกว่าใครเสียอีก ฮ่า ๆ ไม่คิดเลยว่าจะเป็นพี่ พี่มาบ้านพี่เฉียวตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ” เจียงหยวนเปลี่ยนน้ำเสียง ถามหยั่งเชิง
พูดตามตรง
พอเห็นพี่ใหญ่เฉียว เจียงหยวนก็รู้สึกผิดอยู่บ้าง ไม่มากก็น้อย
ชาติก่อน
หลังเฉียวเยว่หงจากหมู่บ้านซาปู้ไปอย่างกะทันหัน
ผ่านไปราวครึ่งเดือน
พี่ใหญ่เฉียวก็ไม่รู้ว่าได้ยินข่าวมาจากไหน ว่าเขากับเฉียวเยว่หงมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน
ไอ้สารเลวนี่
ไม่ไต่ถามให้รู้เรื่องก็ตรงมาหาถึงบ้าน ยืนกรานว่าเขาซ่อนเฉียวเยว่หงเอาไว้
เรื่องนั้นทำให้หลิวกุ้ยหลานเกือบผูกคอตาย
ชาตินี้
แม้เขาจะขวางเฉียวเยว่หงไว้ ไม่ให้จากไปได้
แต่เรื่องบัดสีระหว่างเขากับเฉียวเยว่หง
ก็ไม่ใช่เรื่องน่าภูมิใจอยู่ดี
หากคนทางบ้านของเฉียวเยว่หงรู้เข้า เขาคงไม่รู้จะจัดการอย่างไรแน่
โชคดีที่
พี่ใหญ่เฉียวในชาตินี้ยังไม่ได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับเฉียวเยว่หงกับเจียงหยวน
พอเห็นเจียงหยวนถาม เขาก็ทำท่ารำคาญ “น้องสาวฉันอยู่หมู่บ้านซาปู้คนเดียวไม่ปลอดภัย พอดีคราวนี้แม่ฉันหกล้มขาหัก มีคนมาสู่ขอ คนที่บ้านก็เห็นด้วยกันหมด เลยกะจะให้เธอแต่งออกไปเร็ว ๆ นี้”