เมื่อระยะห่างระหว่างเรือสองลำเหลือไม่ถึงเจ็ดแปดเมตร
เจียงหยวนโบกมืออีกครั้ง เรือทั้งสองลำจึงหยุดลง
จากนั้นทันที
เจียงหยวนพุ่งตัวลงน้ำ
แล้วว่ายไปยังเรือประมงของหลีว่านเทียนอย่างรวดเร็ว
การจับปลาด้วยเรือไม้เล็กยุ่งยากกว่าใช้ทั้งเรือเหล็กและเรือใบติดเครื่องยนต์
แต่ก็ช่วยไม่ได้
ใครใช้ให้ตอนนี้พวกเขายังซื้อเรือใบติดเครื่องยนต์กับเรือเหล็กไม่ไหวล่ะ
เมื่อมาถึงเรือประมงของหลีว่านเทียนแล้ว
ซูเฟินฟางรับหน้าที่ประคองเรือประมง ส่วนเจียงไห่เซิงก็คอยประคองเรือของตัวเอง
เจียงหยวนกับหลีว่านเทียนช่วยกันสตาร์ตเครื่องกว้านเล็ก แล้วดึงอวนขึ้นมาบนเรือ
เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา
เครื่องกว้านส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด
ซูเฟินฟางยังไม่ทันได้พูดอะไร หลีว่านเทียนก็ตบต้นขาตัวเองอย่างตื่นเต้น แล้วร้องว่า “ได้ของแล้ว ได้ของแล้ว!”
พอเสียงร้องนั้นดังขึ้น
ซูเฟินฟางก็รีบหันไปมองผิวน้ำ
เมื่ออวนค่อย ๆ ลอยพ้นผิวน้ำขึ้นมา
ซูเฟินฟางตาโต จ้องผิวน้ำเขม็งแล้วร้องเสียงดัง “แม่เจ้าเอ๊ย ปลาจวดเล็ก… อวนนี้มีแต่ปลาจวดเล็กทั้งนั้น แถมข้างในฉันยังเห็น… ยังเห็นปลาจวดเหลืองด้วย!”
ฤดูกาลนี้
เดิมทีก็ไม่ใช่ฤดูจับปลาจวดเล็ก
ยิ่งไปกว่านั้น ในน่านน้ำแถบนี้ยังมีปลาจวดเล็กอยู่น้อยมาก
ส่วนปลาจวดเหลืองยิ่งมีน้อยเข้าไปใหญ่
แต่สิ่งที่ซูเฟินฟางกับหลีว่านเทียนคาดไม่ถึงก็คือ
คราวนี้พวกเขาไม่ได้แค่พบปลาเหล่านี้ แต่ยังเจอเป็นฝูงด้วย