ที่จริงแล้ว เรื่องนี้เจียงหยวนคิดไว้ตั้งแต่ก่อนออกทะเลแล้ว
อย่างที่จ้าวกว่างเฟิงพูด
ตั้งแต่บ้านเขาได้เรือใบติดเครื่องยนต์ลำนี้มา ก็มีช่วงเวลาที่ได้เชิดหน้าชูตาอยู่แค่ไม่กี่วันแรกเท่านั้น
หลังจากนั้น
เมื่อจ้าวกว่างเฟิงพาลูกชายทั้งสามคนขับเรือของบ้านออกทะเลหาปลา
ความรุ่งโรจน์ในช่วงแรกก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย
เรือใบติดเครื่องยนต์เหมือนกัน
แต่เรือของบ้านเขา ออกทะเลสิบครั้งก็ว่างเปล่าไปเก้าครั้ง
แล้วเจียงหยวนล่ะ?
ทุกครั้งที่ออกทะเล ไม่ว่าจะเป็นเรือใหญ่หรือเรือเล็ก เขาแทบจะหาของดีกลับมาได้ทุกครั้ง
คิดได้ดังนั้น
จ้าวกว่างเฟิงก็พูดต่อว่า “อาหยวน ช่วงนี้ฉันเห็นความสามารถของนายตอนออกทะเลแล้ว
พูดตามตรง ไม่ต้องพูดถึงหมู่บ้านซาปู้เลย ต่อให้เป็นทั้งคอมมูนทวนเจี้ย หรือทั้งอำเภอไห่วาน ก็มีไม่กี่คนที่เก่งเท่านาย”
“ถ้านายได้เรือลำนี้ของบ้านฉันไป ฉันรับรองว่าต่อไปเวลานายออกทะเล รายได้จะต้องเพิ่มขึ้นแน่นอน”
“อีกอย่าง นายก็รู้สภาพเรือลำนี้ของบ้านฉันดี เราอยู่หมู่บ้านเดียวกัน เรือเพิ่งมาอยู่กับบ้านฉันได้แค่ห้าปีกว่าเท่านั้น”
“ถึงครั้งก่อนจะเจอพายุไต้ฝุ่น แต่เรือก็ไม่ได้เสียหายหนักอะไร”
“นายแค่เสียเงินซ่อมอีกนิดหน่อย ก็ออกทะเลได้ตามปกติแล้ว”
ฟังจ้าวกว่างเฟิงพูดไม่หยุด เจียงหยวนก็ถามตรง ๆ ว่า “ลุง ไม่ต้องพูดเรื่องพวกนี้แล้ว บอกผมมาเลยว่าอยากขายเรือลำนี้เท่าไร?”