ซ่งจิ้นเซิงรีบโทรศัพท์ไปยังบริษัทขนส่งประจำอำเภอ
ให้จัดรถบรรทุกสองคันมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านซาปู้โดยเร็วที่สุด
เดิมที
สินค้ากว่าสามตัน รถคันเดียวก็ต้องพอแน่นอน
แต่ซ่งจิ้นเซิงรู้ดีว่า
ตอนนี้นอกจากกุ้งเสือพวกนี้ บนเรือยังต้องมีสัตว์ทะเลที่จับได้อย่างอื่นอีกแน่
ยิ่งไปกว่านั้น
การขนส่งกุ้งกับการขนส่งปลาดาบเงินนั้นต่างกัน
ถ้าเป็นปลาดาบเงิน จะปะปนกันแล้วขนไปพร้อมกันก็ไม่เป็นไร
แต่กุ้งนี่สิ ทั้งขนาดตัวและสายพันธุ์ล้วนแตกต่างกัน
อีกทั้งยังต้องใช้กล่องโฟมเฉพาะเพื่อรักษาความสด
พอเป็นแบบนี้ ตอนขนขึ้นรถก็ย่อมเปลืองพื้นที่มากขึ้นตามไปด้วย
จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ซ่งจิ้นเซิงก็ไม่มีเวลารอรถบรรทุกของบริษัทขนส่ง
เขาขี่จักรยานมุ่งหน้าไปยังท่าเรือทันทีเป็นคนแรก
เวลาล่วงมาถึงสิบโมงเช้า
ซ่งจิ้นเซิงเพิ่งมาถึงท่าเรือ ก็เห็นคนจำนวนไม่น้อยพากันล้อมเรือใบติดเครื่องยนต์ของบ้านเขาไว้
เขายิ้มกว้างแล้วเบียดฝ่าฝูงชนเข้าไป
ขึ้นไปบนเรือ
เพิ่งหยุดยืนได้
เจียงหยวนก็รีบยิ้มต้อนรับ “เจ้าของร้านซ่ง ทำไมถึงมาเองก่อนล่ะ”
ซ่งจิ้นเซิงแทบรอไม่ไหว รีบเดินไปทางห้องเรือ
เขายิ้มหน้าบานพลางพูดกับเจียงหยวนว่า “ฮ่า ๆ วันนี้ฉันต้องดูให้รู้กันไปเลยว่าแกใช้วิธีอะไร ทำไมถึงหาของดีได้เยอะขนาดนี้ทุกครั้ง”
ปากก็พูดไป
ซ่งจิ้นเซิงก็เปิดห้องบรรทุกสินค้าไปด้วย
เมื่อเห็นกุ้งเสือที่ปะปนอยู่กับน้ำแข็งในห้องเรือ ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย