จางหงปิงลูบคางพลางถามด้วยความงุนงง “คุณตั้งใจจะคุยอะไรกับฉันหรือ”
เจียงหยวนเปลี่ยนท่าทีจากเมื่อครู่ จ้องตรงเข้าไปในดวงตาของจางหงปิง
จากนั้นก็พูดอย่างจริงจัง “ท่านผอ.จาง ผมรู้ว่าคุณอาจไม่เชื่อสิ่งที่ผมกำลังจะพูดต่อจากนี้เลยสักคำ”
“แต่คุณต้องจำให้ดี”
“ในช่วงเวลาต่อจากนี้ จะมีนักโทษหลบหนีมาถึงคอมมูนทวนเจี้ยของเรา”
“ถึงตอนนั้นพวกคุณจะได้รับคำสั่งแน่นอน จำไว้นะ หลังได้รับคำสั่งจากเบื้องบนแล้ว อย่าเพิ่งทำอะไรบุ่มบ่ามเด็ดขาด ต้องติดต่อผมเป็นอย่างแรก”
“ถ้าถึงตอนนั้นผมออกทะเลไปแล้ว พวกคุณต้องอ้อมสะพานที่มุ่งหน้าไปหมู่บ้านซาปู้ของเรา จำข้อนี้ไว้ให้ขึ้นใจ”
จางหงปิงมองเจียงหยวนราวกับกำลังมองคนบ้า
เขาอ้าปากค้าง นิ่งงันอยู่นานจนพูดอะไรไม่ออก
เจียงหยวนเห็นจางหงปิงเงียบไป
เขากลัวว่าอีกฝ่ายจะจำไม่ได้ จึงถามอย่างจริงจัง “เป็นไงบ้าง จำทุกอย่างที่ผมพูดเมื่อกี้ได้หรือยัง”
จางหงปิงเม้มปาก ก่อนจะพยักหน้า
รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเจียงหยวนอีกครั้ง “ดี ดีมาก จำได้ก็ดีแล้ว”
“แค่คุณจำข้อนี้ไว้ได้ ผมรับรองได้เลยว่าครั้งนี้ตำรวจสถานีของพวกคุณจะไม่มีใครบาดเจ็บล้มตายแน่นอน”
จางหงปิงสูดลมหายใจเข้าลึก
กลางดึกแบบนี้
เมื่อเจอเรื่องแบบนี้เข้า แทบไม่มีใครที่ไม่รู้สึกหวาดหวั่น
“บาดเจ็บล้มตายหรือ สหายเจียงหยวน คุณหมายความว่ายังไง”
“หรือว่าถ้าผมจำคำพูดเมื่อกี้ของคุณไม่ได้ ตำรวจสถานีของเราจะมีคนบาดเจ็บล้มตายหรือ”