คำว่า “พ่อเรา” เพิ่งหลุดจากปากชุยเซิ่งลี่
เจียงหยวนตบเข้าให้อีกฉาด พร้อมถ่มน้ำลายใส่หน้าชุยเซิ่งลี่เต็ม ๆ “ถุย! พ่อเราบ้าอะไร นั่นพ่อฉัน!”
ชุยเซิ่งลี่กำหมัดแน่น กล้ำกลืนฟันที่หักลงท้อง “ได้ ๆ พ่อของนายก็พ่อของนาย พอใจหรือยัง?”
“ตอนนั้นเขาเป็นฝ่ายมาสู่ขอถึงบ้านฉันด้วยตัวเอง ก็เพราะอยากหาภรรยาให้แก”
“ปีนั้นฉันจ่ายสินสอดไปตั้งหนึ่งร้อยห้าสิบหยวนเชียวนะ”
“ตอนนี้แกบอกว่าไม่ให้พี่สาวแกอยู่กินกับฉัน แล้วเงินสินสอดนั่นจะเอายังไง?”
“อีกอย่าง ลูกสองคนของพี่สาวแกก็เป็นลูกฉันทั้งนั้น”
“หรือแกคิดจะเลี้ยงเด็กสองคนนั่นเอง?”
ตอนพาเจียงไหล่ตี้กลับบ้าน เจียงหยวนก็ตัดสินใจไว้แล้ว
ต่อจากนี้ เว้นแต่พี่สาวของเขาจะพบรักแท้
ไม่อย่างนั้น เขาไม่มีทางปล่อยให้พี่สาวกลับไปใช้ชีวิตกับคนอย่างชุยเซิ่งลี่อีก
ถึงอย่างไร ตอนนี้เขาก็มีความสามารถพอแล้ว
ไม่ต้องพูดถึงการเลี้ยงสี่สาวกับลูกอีกสองคนเลย
ต่อให้พี่สาวทั้งสี่คนกลับมาอยู่บ้าน เขาก็เลี้ยงดูไหว
เมื่อเห็นชุยเซิ่งลี่พูดถึงสินสอดกับลูก ๆ
เจียงหยวนก็หันไปพูดกับเจียงไห่เซิงที่อยู่ข้าง ๆ “พ่อครับ ไปตามลุงหลีกับลุงโจวมาหน่อย ให้พวกเขามาเป็นตัวแทนคณะกรรมการหมู่บ้านซาปู้ของเรา”
เจียงไห่เซิงเข้าใจความคิดของเจียงหยวน จึงถามอย่างลองเชิงว่า “อาหยวน ลูกไม่ลองปรึกษาพี่สาวก่อนหรือ? ยังไงนี่ก็เป็นเรื่องสำคัญตลอดชีวิตนะ”
เจียงหยวนตอบโดยไม่ต้องคิด “มีอะไรต้องปรึกษากันอีกครับ? เชื่อผมเถอะ ผมไม่มีทางผลักสี่สาวลงหลุมไฟอีกเด็ดขาด”