สิ่งที่ต้องมาถึง สักวันก็ต้องมาถึง
เมื่อคืนรออยู่ทั้งคืน จนฟ้าแทบจะสางแล้ว
เจียงหยวนยังคิดว่าพี่น้องตระกูลซูทั้งสี่อาจจะโผล่มาตอนกลางวันวันนี้
แต่แล้ว
อีกฝ่ายกลับไม่คิดจะรอให้ถึงกลางวันเลยแม้แต่น้อย
โจวต้าฟากับโจวเต๋อหลี่เหลือบมองไปทางไกล
แล้วรีบเก็บความคิดกลับมา
สีหน้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยความไม่สบายใจ
ไม่ถึงสามวินาที โจวต้าฟาก็พูดขึ้นก่อนว่า “พ่อครับ พี่อาหยวนรออยู่ก่อนนะครับ ผมจะกลับไปเอาไรเฟิลที่บ้านมาเดี๋ยวนี้”
โจวเต๋อหลี่ไม่ได้ห้าม
เขารีบพยักหน้าพลางบอกว่า “รีบไป วิ่งให้เร็ว”
เจียงหยวนพูดไม่ออกไปเลย
เอะอะก็จะหยิบไรเฟิลมาใช้
ถ้าพกของแบบนี้มาด้วย แล้วมีใครตกใจจนเผลอลั่นไกขึ้นมาจริง ๆ ล่ะก็
เขากลับมาเกิดใหม่ทั้งชาติ จะมีประโยชน์อะไร?
ชาติที่แล้ว ต่อให้ลำบากแค่ไหน
สุดท้ายเขาก็ยังสร้างทรัพย์สินมหาศาลได้
ชาตินี้
ถ้าเกิดมีคนตายขึ้นมาหลายคนเพราะเรื่องแบบนี้
อย่าว่าแต่สร้างทรัพย์สินมหาศาล พาเมียลูกกับพ่อแม่ไปใช้ชีวิตดี ๆ เลย
เขาคงต้องเข้าไปกินข้าวในคุกแน่!
“ต้าฟา หยุดเดี๋ยวนี้!” เจียงหยวนรีบตะโกนห้าม
ริมฝีปากของโจวต้าฟาสั่นระริกแล้ว “พี่อาหยวน ดูสิครับ พวกนั้นมีอย่างน้อยสิบกว่าคน… ส่วนพวกเรามีกันแค่ไม่กี่คน…”
“ถ้าผมไม่รีบไปเอาไรเฟิลมา พอเกิดลงไม้ลงมือกันขึ้นมา พวกเราจะไม่โดนพวกนั้นตีตายหรือครับ?”
เจียงหยวนทอดสายตามองไปไกล