ไม่มีใครรู้ว่าเจียงหยวนกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ
แต่จากสีหน้าผ่อนคลายของเขา ทุกคนก็พอจะรู้สึกได้
ว่าเจียงหยวนต้องมีวิธีรับมือกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันครั้งนี้แน่นอน
หลีว่านเทียนทำไปก็เพื่อรักษาบ้านเอาไว้
ขณะเดียวกัน
ก็เพื่อไม่ให้เจียงหยวนดูถูกตัวเองไปมากกว่านี้
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วฝืนใจพยักหน้าพูดว่า “ได้ ได้ ไป วันนี้ฉันจะไปกับนาย สู้ให้ถึงที่สุด ถ้าพวกมันคิดจะตีฉันให้ตาย ก็ปล่อยให้มันตีฉันตายไปเลย!”
แม้ปากจะพูดอย่างนั้น
แต่ขาทั้งสองข้างของหลีว่านเทียนกลับสั่นไม่หยุด
เห็นหลีว่านเทียนเป็นแบบนั้น เจียงหยวนก็พาเขาเดินออกไปนอกประตู
พลางตบไหล่เขาเบา ๆ “หลีว่านเทียน ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ฉันไม่ได้บอกแล้วเหรอว่าไม่มีอะไร”
หลีว่านเทียนให้กำลังใจตัวเอง “ใช่ ไม่มีอะไร ต้องไม่เป็นไรแน่”
เจียงหยวนยิ้ม แต่ไม่ได้พูดอะไร
หลังจากมาถึงลานบ้านของตัวเอง
เจียงหยวนก็แกล้งตะโกนเสียงดังว่า “ลุงหลี รีบหนีเร็ว!”
ปากพูดอย่างนั้น แต่เจียงหยวนกลัวว่าหลีว่านเทียนจะหนีไปจริง ๆ มือจึงคว้าข้อมือเขาไว้แน่น
หัวใจของหลีว่านเทียนกระตุกวูบ เขาอ้าปากค้างอยู่ครึ่งหนึ่ง
แล้วถามเจียงหยวนอย่างน้อยใจว่า “อาหยวน นายจับฉันไว้แน่นขนาดนี้ แล้วจะให้ฉันหนีไปไหนล่ะ?”
เจียงหยวนโน้มตัวไปกระซิบข้างหูหลีว่านเทียน “ลุงหลี ยืนอยู่ข้างหลังฉันนี่แหละ ฉันบอกแล้วไง ต่อจากนี้ไม่ว่าฉันจะพูดอะไร ลุงก็ทำเป็นไม่ได้ยิน”