เมื่อเผชิญกับคำยั่วยุของจ้าวไห่หยาง เจียงหยวนก็ข่มความคิดสังหารในใจไว้ก่อนชั่วคราว
เขาเงยหน้าขึ้น มองจ้าวไห่หยางพลางยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม แล้วพูดว่า “ดูท่านายยังจำบทเรียนครั้งก่อนไม่ได้สินะ?
ฉันบอกไว้เลย ต่อไปเวลาอยู่ต่อหน้าฉัน ทำตัวให้สุภาพหน่อย ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้นายเดือดร้อนไม่จบไม่สิ้น!”
ทันทีที่สบตากับเจียงหยวน จ้าวไห่หยางก็หงอไปทันที
ตอนนี้ในหัวเขามีแต่ภาพครั้งก่อนที่เจียงหยวนเอาอิฐฟาดหัวเขา
ส่วนจ้าวกว่างเฟิงยืนอยู่บนหัวเรือของตัวเอง
เขามองเจียงหยวนจากที่สูงแล้วพูดว่า “ไอ้หนุ่ม ก่อนจะพูดอะไร คิดให้ดีเสียก่อนว่านายจะทำให้ใครเดือดร้อนไม่จบไม่สิ้นกันแน่?”
“ฉันถามแกหน่อย วันนี้ตอนออกทะเล ไม่ใช่แกหรือที่บอกว่าจะพาพวกเราออกทะเลไปด้วยกัน?”
“แล้วตอนนี้แกก็พาพวกเราวนอยู่กลางทะเลตั้งนาน แถมยังแล่นมาไกลขนาดนี้”
“พวกเราทอดแหครั้งเดียวได้มาแค่ปลาเล็กปลาน้อยกับสาหร่ายทะเล ส่วนพวกแกกลับได้แต่ปลาจวดเหลืองกับปลาจวดเล็ก บัญชีนี้แกว่าเราควรคิดกันยังไง?”
เจียงหยวนหัวเราะออกมา “ฮ่า ๆ ลุงจ้าว อย่างน้อยลุงก็เป็นหัวหน้าทีมการผลิตของเรา อยู่มาจนป่านนี้แล้ว ทำไมถึงได้ใช้ชีวิตเปล่าประโยชน์นักล่ะ?”
“เรื่องวันนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ฉันไม่รู้ แต่ลุงเองก็ไม่รู้เหมือนกันหรือ?”
“ใช่ ฉันบอกว่าทุกคนจะตามฉันออกทะเลไปลองเสี่ยงดวงดูก็ได้”
“แต่ตอนนี้พวกคุณจับปลาไม่ได้ ก็ได้แต่บอกว่าดวงไม่ดี!”
“อีกอย่าง ลุงหลี่กับลุงเฝิงก็ออกมากับพวกคุณเหมือนกัน ทำไมสองบ้านนั้นถึงจับปลาได้เหมือนพวกเราเล่า?”