จริง ๆ ก็โทษพวกเขาว่าไร้น้ำใจไม่ได้
เรื่องวันนี้ ในสายตาพวกเขา หลีซานไฉ่เป็นฝ่ายรนหาที่ตายเอง
ถ้าไม่มีเรือลำอื่นจู่ ๆ ก็พุ่งเข้ามาขวางหน้าเรือประมงของพวกเขา
ป่านนี้พวกเขาคงยกอวนที่สองขึ้นเรือได้แล้ว
จากประสบการณ์การออกทะเลสองครั้งก่อน
รายได้ของพวกเขาตอนนี้ผูกอยู่กับปริมาณสัตว์น้ำที่จับได้จากเรือลำนี้โดยตรง
จับได้มาก รายได้ก็ย่อมสูงตามไปด้วย
นึกถึงอวนแรก อวนเดียวก็จับสัตว์น้ำขึ้นมาได้เกือบห้าตัน
ถ้าทุกอย่างเป็นเหมือนก่อนหน้านี้ ไม่มีใครมาก่อกวน
สัตว์น้ำที่จับได้เที่ยวนี้ อย่างน้อยก็คงมีสักสามสิบตัน
ถึงตอนนั้นพอเจียงหยวนขายสัตว์น้ำชุดนี้ออกไป พวกเขาอาจได้โบนัสเพิ่มขึ้นก็ได้
แต่ตอนนี้
บนเรือมีสัตว์น้ำอยู่แค่ห้าตันกว่า
ต่อให้ปลาทั้งหมดเป็นปลาจวดเหลือง ไม่มีปลาเล็กปลาน้อยปะปนอยู่เลย
ขายให้บริษัทประมงหลังขึ้นฝั่ง อย่างมากก็ได้เงินหนึ่งพันเจ็ดแปดร้อยหยวน ยังไม่ถึงสองพัน
แต่ค่าใช้จ่ายทุกครั้งที่ออกทะเล ทั้งค่าน้ำมันและค่าน้ำแข็ง
รวมถึงเสบียงบนเรือกับค่าแรงของคนทั้งหมด
รวมค่าใช้จ่ายจิปาถะแล้วก็เกินสองพันหยวน
คิดคำนวณแบบนี้
อย่าว่าแต่จะได้โบนัสเลย
เที่ยวนี้เจียงหยวนขาดทุนไปแล้ว
คนหลายคนยืนรวมกลุ่มกัน ต่างพากันเห็นใจเจียงหยวน
หลังจากหลีว่านเทียนขับเรือมาถึงน่านน้ำที่ปลอดภัยแล้ว ก็ส่งมอบห้องบังคับให้เจียงไห่เซิง
ระหว่างที่เจียงไห่เซิงขับเรือกลับฝั่ง