เมื่อเรือลำใหม่แล่นเข้าสู่ท่าเรือ
ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านซาปู้ต่างตื่นเต้นกันไปทั่ว
ก่อนหน้านี้เจียงหยวนไม่ได้แพร่งพรายเรื่องนี้ให้ใครรู้เลย
พอชาวบ้านเห็นเรือใบติดเครื่องยนต์ลำใหม่เอี่ยมจอดอยู่ที่ท่าเรือ
ต่างก็พากันมุ่งหน้ามารวมตัวกันเป็นกลุ่มใหญ่
จากระยะไกล พวกเขาเห็นเจียงหยวนกำลังจับมือพูดคุยกับซ่งจิ้นเซิง
มีคนถามอย่างไม่อยากเชื่อว่า “เรือลำนี้เป็นของเจียงหยวนหรือ?”
ชาวบ้านที่เพิ่งรู้เรื่องเบื้องหลังหัวเราะแล้วตอบว่า “อะไรกัน เรือลำนี้ไม่ใช่ของเจียงหยวนสักหน่อย เจ้าของร้านซ่งเป็นคนลงทุนให้เจียงหยวนต่างหาก”
สิ้นคำพูดนั้น
จ้าวกว่างเฟิงกับจ้าวต้าเหอที่อยู่ในฝูงชนก็สบตากัน
“พ่อ คราวนี้เจ้าของร้านซ่งคงได้กำไรก้อนโตแน่”
“พ่อก็รู้ฝีมือจับปลาของเจียงหยวนช่วงนี้อยู่แล้ว ไอ้หนุ่มนี่ขับเรือพัง ๆ ของบ้านตัวเองออกไปทีไร ก็กลับมาแบบเต็มลำทุกที”
“ตอนนี้มีเรือใบติดเครื่องยนต์ลำนี้แล้ว ถ้าแต่ละครั้งยังกลับมาเต็มลำได้เหมือนเดิม เที่ยวหนึ่งก็คงทำเงินได้อย่างน้อยแปดร้อยถึงพันหยวน”
จ้าวกว่างเฟิงกลับไม่เห็นด้วย “คิดอะไรอยู่? ขับเรือใบติดเครื่องยนต์แล้วจะกลับมาเต็มลำได้ง่าย ๆ งั้นหรือ? รู้ไหมว่าเรือใบติดเครื่องยนต์ที่เจ้าของร้านซ่งลงทุนให้นี่บรรทุกปลาได้อย่างน้อยเท่าไร?”
“เรือลำนี้เป็นรุ่นใหม่ล่าสุด บรรทุกได้มากกว่าเรือพัง ๆ ของบ้านเราเสียอีก”
“เรือของบ้านเรา ถ้าบรรทุกเต็มที่ก็หนักอย่างน้อยสิบตัน”