เมื่อเห็นสีหน้าของพ่อ เจียงหยวนก็รู้สึกสงสัยขึ้นมา
ตามเหตุผลแล้ว
หลังจากพ่อขึ้นเรือมา ก็น่าจะทำเหมือนก่อนหน้านี้
เดินมาขู่เขาอีกครั้ง พูดทำนองว่าจะหักขาเขาอะไรแบบนั้น
แต่ตอนนี้
หลังจากพ่อขึ้นเรือมา กลับแค่ยืนอยู่บนดาดฟ้า
มองทะเล หยิบบุหรี่ออกมาจุด แล้วสูบไม่หยุด
“พ่อครับ นี่พ่อเป็นอะไรไปอีก เมื่อกี้ผมเห็นพ่อคุยกับเขาอยู่ คุยอะไรกันหรือครับ”
หน้าผากของเจียงไห่เซิงย่นเป็นปม ดูเหมือนจะยังทำใจยอมรับไม่ได้
หลังจากเงียบไปหลายวินาที เขาก็หันกลับมา
จ้องเจียงหยวนแล้วกำชับทีละคำว่า “อาหยวน จำไว้ให้ดี หลังจากเฉียวเยว่หงขึ้นเรือแล้ว แกต้องรักษาระยะห่างจากเธอ”
“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกแกสองคนห้ามเข้าใกล้กันเด็ดขาด!”
เจียงหยวนเองก็นิ่งอึ้งไป
คนที่ไม่อยากให้เฉียวเยว่หงขึ้นเรือที่สุด ตอนนี้กลับยอมให้เฉียวเยว่หงขึ้นเรือเสียอย่างนั้น
เจียงหยวนมองพ่ออย่างงุนงง พูดอะไรไม่ออกสักคำ
เจียงไห่เซิงเห็นสีหน้าของเจียงหยวนก็ขมวดคิ้ว ด่าอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ไอ้เด็กเหลือขอ อย่าเพิ่งได้ใจไป ฉันบอกไว้ก่อนว่าฉันเองก็ไม่มีทางเลือก”
“ถ้ามีทางเลือกสักนิด ฉันไม่มีวันยอมให้เธอมาทำหน้าที่ครัวบนเรือของบ้านเราแน่!”
เจียงหยวนเห็นสีหน้าของเจียงไห่เซิงแล้วรู้สึกเหมือนพ่อกำลังทุกข์ทรมานยิ่งกว่ากินขี้แมลงวันเข้าไปเสียอีก
เขากลั้นหัวเราะไว้ ทำทีถามอย่างจริงจังว่า “พ่อเล่าให้ผมฟังได้ไหมครับว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”