ของแบบนี้สุ่มรางวัลออกมาได้จริง ๆ เหรอ?
ถึงจะมีโอกาสแค่ 1% แต่เมื่อพูดถึงเกมเอาชีวิตรอด กลุ่มบริษัทลูกหมูก็เป็นหนึ่งในบริษัทยักษ์ใหญ่แถวหน้า
การได้หุ้นส่วนนี้มาแทบไม่ต่างจากมีอ่างสมบัติที่ผลิตเหรียญทองได้ทุกวัน
“หุ้นส่วนนี้ต้องไปแลกที่ไหน?”
เจียงหลิงถามลูกเจี๊ยบข้างกาย พอหันไปมองก็เห็นเอ็นพีซีลูกเจี๊ยบที่เมื่อครู่ยังยืนอกผายไหล่ผึ่ง ตอนนี้ไม่รู้ลงไปคุกเข่ากับพื้นตั้งแต่เมื่อไร
มันใช้ปีกทั้งสองข้างกุมหัวตัวเองแน่น งอนก้นขึ้น สีหน้าราวกับสิ้นหวังจนอยากตาย
“กุ๊ก ๆ...”
“ทำไมถึงเป็นแสงทอง! ทำไมถึงเป็นแสงทอง!”
เอ็นพีซีลูกเจี๊ยบโมโหจนหลุดพูดภาษาแม่ของตัวเองออกมา
ยังดีที่เจียงหลิงเคยซื้อพรสวรรค์ด้านภาษา จึงฟังที่มันพูดรู้เรื่อง
“นักออกแบบไม่ได้บอกหรือไงว่าไอ้นี่มีไว้ประดับเฉย ๆ?”
“โอกาสที่ออกแบบไว้มีแค่หนึ่งในสิบล้าน หุ้นส่วนนี้ก็แค่เหยื่อล่อ ไม่มีทางมีใครสุ่มได้หรอก”
“เหมือนพนักงานเก่าที่เป็นเนื้อไก่ในน้ำแกงไก่ฟรีของโรงอาหาร ซึ่งไม่มีวันถูกตักขึ้นมานั่นแหละ”
แต่ทำไมกัน!
ทำไมถึงมีคนสุ่มได้!
เอ็นพีซีลูกเจี๊ยบเสียใจที่วันนี้ออกจากบ้านโดยไม่ได้ดูฤกษ์ยาม ทัศนวิสัยตรงหน้ามืดลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชีวิตไก่สั้น ๆ ของมันคงจบลงแค่นี้
งานบ้าบอนี่มันไม่อยากทำแล้ว
“เป็นอะไรหรือเปล่า?”
เสียงผู้หญิงดังขึ้นไม่ไกลจากเอ็นพีซีลูกเจี๊ยบ
เอ็นพีซีลูกเจี๊ยบหลับตาลงอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก