หมู่บ้านเสี่ยวเฉวียน เมืองชิงหยาง
หยางต้าซานและคนอื่นๆ อยู่ในลานบ้าน เขาสูบบุหรี่
“ถิงถิงทำไมยังไม่กลับ?”
เฉินซิ่วฉินที่พิงอยู่ข้างๆ กำลังเคี้ยวเมล็ดแตงโม พ่นเปลือกทิ้ง
“เธอจะไปหมู่บ้านซ่งหรือเปล่า?”
หยางเจี้ยนจวินสายตาดุร้าย “ถ้ากล้าไปหมู่บ้านซ่ง กลับมาฉันจะหักขามันให้หมด ของดีๆ ที่ป้าอวี้เจวียนหามาให้ ฝ่ายเขาจ่ายค่าสินสอดตั้งสามร้อยหยวนโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง”
เฉินซิ่วฉินกัดฟัน:
“ซ่งถิงถิงไอ้สารเลวนั่น ไม่ยอมแต่งงาน ตาถึงขนาดมองข้ามหัวเลย”
เงินสามร้อยหยวนตกมาถึงมือหยางต้าซาน
หยางเจี้ยนจวินเอาไปห้าสิบ แล้วส่งต่อให้เฉินซิ่วฉินสี่สิบ
เฉินซิ่วฉินวันนี้เอาเงินสามสิบไปให้บ้านแม่
ในกระเป๋าเหลือสิบหยวน ไปซื้อหมูสองจิน ซื้อเผือกทอดหนึ่งจิน
เธอไม่มีทางคืนเงินออกไปหรอก
“พ่อ ไปตามหน่อยไหม?”
หยางต้าซานพ่นวงควัน:
“เจี้ยนจวิน ไปบ้านลุงหน่อย บอกว่าถิงถิงโตแล้วใจมันเพ้อเจ้อ
ไปยุ่งกับปัญญาชนจากข้างนอกแบบไม่ดีไม่ชั่ว”
“ได้ไหม?”
“ป้าสื่อแกเป็นคนที่เกลียดผู้หญิงที่มีปัญหาทางการประพฤติที่สุด”
หยางเจี้ยนจวินพยักหน้า
เข็นจักรยานออกไป
เขาไปที่หมู่บ้านซ่งแล้วถึงรู้ว่าลุงกับป้าสื่อไปโรงพยาบาลยังไม่กลับ
เพื่อความไม่ประมาท
เขาบอกกับพี่สะใภ้ว่าซ่งถิงถิงไปยุ่งกับปัญญาชนจากเมืองไห่
“แม่ไปเมืองหนานเฉิงหาซึ่งตง เธอโมโหแทบตายทางโทรศัพท์ ถิงถิงกลัวแม่โกรธ เลยไม่รู้หายไปไหน”
ภรรยาซ่งต้าเฉียงฟังแล้ว
รีบเล่าเรื่องที่ถิงถิงมาหาเมื่อวานให้ฟัง “ฉันก็รู้สึกว่าหมอนี่แปลกๆ”
“พี่สะใภ้ ถ้าเธอมาอีก ให้เธอพักก่อน แล้วฝากคนไปบอกข่าวด้วย”
หยางเจี้ยนจวินยังทิ้งน้ำตาลทรายแดงไว้ครึ่งจิน