แม่ของเฉิ่นเพื่อหยุดพ่อของเจียต้าฟางไม่ให้แบล็กเมล์ด้วยศีลธรรม เลยลื่นไถลคุกเข่าลงมาอย่างเนียนกริบ
แก่แล้วจริง ๆ
ก็ยังต้องให้ซ่งเซียงหลานกับลูกชายช่วยพยุงขึ้นมา
ยายแก่เอ่ยปากขอโทษพ่อของเจียต้าฟางพร้อมยกมือไหว้:
"ลูกสาวบ้านคุณก็เป็นเด็ก ลูกสาวกับลูกเขยบ้านฉันก็เป็นเด็กเหมือนกัน ต่างก็คิดเพื่อลูกของตัวเองทั้งนั้น เราไม่ต้องมาทำให้กันลำบากใจหรอก
ถ้าคุณคิดว่าคุกเข่าแล้วจะแก้ปัญหาได้
ฉันก็จะเรียกคนแก่ลูกหลานในบ้านให้ลางานมาคุกเข่าอยู่ที่นี่เหมือนกัน"
หัวหน้าแผนกรักษาความปลอดภัยได้ยินแล้ว
คิดว่านี่มันเรื่องใหญ่แล้ว
รีบเข้าไปปลอบ:
"พี่สะใภ้ เราจะจัดการอย่างยุติธรรมแน่นอน คุณอย่าเพิ่งใจร้อนไปกับญาติฝ่ายลูกสะใภ้เลย"
ที่เรียกว่าญาติฝ่ายลูกสะใภ้ก็คือซ่งเซียงหลาน
ซ่งเซียงหลานปรายตามอง "เราเชื่อว่าองค์กรจะจัดการอย่างยุติธรรม
เซียงตงเด็กคนนี้มอบตัวให้องค์กรแล้ว ต้องเอาใจใส่ไปกับเรื่องสำคัญ
อย่าให้เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้มากระทบเขาได้ ฉันกับลูกสะใภ้ไม่ยอมให้เขาต้องมากังวลอะไรทั้งนั้น"
พูดจบยังชะเง้อมองพ่อของเจียต้าฟางอีกที
"ฮึ่ย"
ฮึ่ยหนึ่งครั้งแล้วก็เดินออกไป
แม่ของเฉิ่นกับเหอชุนหยู่ก็ฮึ่ยหนึ่งครั้งตามออกไปด้วย
ส่วนเสิ่นฮุ่ยจวินฮึ่ยไปหลายทีเลยทีเดียว แล้วก็จูงมือซ่งเซียงตงเดินจากไป "ลูกไก่ลูกเป็ดยังอยู่ที่บ้านพี่สะใภ้เฉวียน"
......
พ่อของเจียต้าฟางหน้างง ๆ ปนขบขัน บ่นกับหัวหน้าแผนกหม่า:
"อยู่ในบ้านพักเดียวกันแท้ ๆ พวกผู้หญิงนี่ก็ชอบคิดเล็กคิดน้อยกันจริง ๆ..."
หัวหน้าแผนกหม่าเอ่ยปากหยิบแก้วน้ำชาขึ้นมา ส่ายหัวแล้วพูด:
"ลูกสาวบ้านคุณถูกตามใจจนเสียคน คุณเป็นผู้ชายไม่คิดเล็กคิดน้อยก็ต้องยอมรับความจริงให้ได้"
"ผม..."
พ่อของเจียต้าฟางสีหน้าเปลี่ยนไป "เป็นเด็กมันเรียกคุณว่าลุงนะ"