เหล่าภรรยาทหารได้ยินแล้วคิดว่าแม่สามีคนนี้ช่างตามใจลูกสะใภ้เหลือเกิน
เสิ่นฮุ่ยจวินชอบดอกไม้และต้นไม้
อดยิ้มออกมาไม่ได้ "แม่ หนูรู้ว่าที่ไหนมีต้นจาร์คารันดา"
"ให้เซียงตงทำศาลาเล็กๆ ตรงนั้นด้วย วางโต๊ะไว้หนึ่งตัว ตอนเย็นก็ทานข้าวที่ศาลานั่นแหละ" ซ่งเซียงหลานตั้งใจหันไปทางจ้าวเสี่ยวหยุน "ไม่ต้องมาปากดีให้เสียแรง ฉันจะเอาพระจันทร์บนฟ้าให้ลูกสะใภ้ ฉันก็ยังว่าเธอมีความมุ่งมั่นดี"
จ้าวเสี่ยวหยุน: "..."
เหล่าภรรยาทหาร: "..."
พอฝ่ายพลาธิการมาถึง
ก็เริ่มตรวจสอบของที่ซ่งเซียงหลานเอามา ต้องทำทะเบียน
ทุกคนมองด้วยตาระยิบระยับ
ไข่เค็ม ไข่ห่าน ปลาหมึกกระป๋อง เนื้อวัว กระดูกวัว หัวหมู... กระปุกน้ำมันหมูหนักสองจินก็มีถึงสามใบ
น้ำตาลทรายแดง น้ำตาลกรวด
ซ่งเซียงหลานจัดแจงสมุนไพร "จั่นจื่อเหมา หนิวไน่เกิง ผักดองแห้ง ฮู่เหว่ยหลุน อี้เฉิน ล้วนเอาไว้ต้มซุป ฮุ่ยจวินร่างกายอ่อนแอ ต้องบำรุง"
"แตงกวาดอง ผักดองเปรี้ยว ขิงดอง ไว้ให้เซียงตงกิน"
"ถั่วลิสง กุ้งแห้ง ลองกองแห้ง ไว้กินเล่น ปลาหมึกแห้งเอาไว้ต้มซุป"
...
เธอหยิบกำไลหยกคู่หนึ่งออกมาให้เห็นกันจะจะ ตอนนี้เป็นปี 1977 ไม่เหมือนหลายปีก่อน
"กำไลคู่นี้ย่าทวดส่งต่อให้แม่ แม่จะส่งต่อให้ฮุ่ยจวิน คนบ้านนาอยากสืบทอดมรดกให้ลูกหลาน ไม่กี่สตางค์หรอก เป็นคำอวยพรให้ลูกชายและลูกสะใภ้ของฉัน"
เธอสวมกำไลให้เสิ่นฮุ่ยจวินที่ข้อมือ
ฝ่ายพลาธิการตรวจดูแล้ว ไม่มีของต้องห้ามอะไร
ได้ยินว่าซ่งเซียงหลานเป็นคนฆ่าหมูชื่อดังในเมืองชิงหยาง ก็เลยถามไถ่เพิ่มอีกนิดหน่อย
พอส่งฝ่ายพลาธิการกลับไป
คนอื่นๆ ที่มาดูก็แยกย้ายกันไป
มียายแก่คนหนึ่งโพกผ้าสีน้ำเงินถือตะกร้าเดินมา ยังไม่ทันถึงก็ร้องด่า: