หลิวโฉวะเพิ่งไล่ตาเฒ่าออกไปได้ไม่นาน
ก็รีบจ้ำอ้าวพรวดเข้าบ้านซ่งเซียงหลาน สีหน้าทั้งตื่นเต้นทั้งประหม่าเหมือนเพิ่งทำเรื่องไม่ดีมา
หลิวโฉวะยิ้มอย่างได้ใจ
“ที่จริงกลเม็ดนี้จวี๋ฮวาสอนฉันมา หล่อนบอกว่าตาเฒ่ารักหน้าตา แถมยังเป็นพวกเห็นแก่กิน แค่ให้เหล้ากับเนื้อเขาหน่อย แล้วปล่อยให้ไปคุยโวข้างนอก ต่อให้เป็นเง็กเซียนฮ่องเต้เขาก็ไม่รู้จักแล้ว
หล่อนยังบอกว่า เงินที่พวกคนแก่อย่างเราหามาได้ เอาไปกินไปดื่มเองยังดีกว่า
ให้ฉันใช้เงินนิดหน่อยผูกใจตาเฒ่าไว้ เขาก็จะไม่ถือสาที่เสี่ยวฟางอยู่ในหมู่บ้าน ส่วนไอ้สารเลวสองคนนั่นก็ได้แต่ยืนมองตาปริบ ๆ”
ซ่งเซียงหลานกำลังคัดของแห้งอยู่
พอได้ยินก็ชะงักมือ ก่อนยิ้มแล้วพูดว่า
“จวี๋ฮวาเป็นคนรู้เรื่องนะ ทำแบบนี้แหละ ถูกแล้ว ในมือมีเงินมีข้าวกิน ลุงหลินก็ต้องหันมาฟังเธอ”
“มีอีกเรื่องที่ฉันอยากถามเธอ เรื่องเสี่ยวฟางน่ะ…ตระกูลเกิ่งรังแกกันเกินไปแล้ว ไม่ใช่แค่ทำร้ายจนเป็นแบบนั้น ตอนนี้ยังไม่ยอมออกค่ารักษา แถมยังบอกว่าจะถ่วงให้เสี่ยวฟางตาย ฉันนี่…”
แววตาซ่งเซียงหลานเย็นเยียบลงทันที
เธอขยับเข้าไปกระซิบข้างหูหลิวโฉวะสองสามคำ
ยิ่งฟัง หลิวโฉวะก็ยิ่งเบิกตากว้าง
หัวใจเต้นรัวราวกับตีกลอง
“ทำได้จริงเหรอ? ตระกูลเกิ่งนั่นเป็นเหมือนฝูงหมาบ้า พอเอาจริงก็แทบอยากถลกหนังเสี่ยวฟางออกมาเป็นชั้น ๆ”
ในดวงตาซ่งเซียงหลานวาววับด้วยแสงเย็น “ในเมื่อพวกนั้นไม่รู้จักอาย งั้นเราก็ช่วยให้ดังไปทั่วเลย เธอไปหาคนเขียนป้ายประจาน เอาตัวหนังสือใหญ่ ๆ หมึกเข้ม ๆ พาญาติที่บ้านไปด้วย แล้วตีกลองตีฆ้องแห่ไปโรงงานอาหารนั่น!”
ซ่งเซียงหลานทำท่าตีกลองตีฆ้อง
น้ำเสียงหนักแน่น
“นั่นมันโรงงานของรัฐนะ เธอเขียนเรื่องชั่ว ๆ ที่ผัวเมียพี่ใหญ่เกิ่งทำไว้ให้หมด
เธอเป็นฝ่ายเสียหาย พอถึงหน้าโรงงานก็ลงไปนั่งร้องไห้ ร้องไห้โวยวาย ขู่ผูกคอตาย กอดขาแม่ปีศาจจิ้งจอกหมิงฮวาไว้ไม่ยอมปล่อย
ให้หล่อนชดใช้หลานชายที่ยังไม่ทันเกิดของเธอ
ฉันอยากรู้นักว่าพวกนั้นยังจะเอาหน้าอยู่ไหม ยังจะทำงานในโรงงานไหวหรือเปล่า ในเมื่อพวกมันเป็นตัวป่วน งั้นก็ปล่อยให้จมอยู่ในบ่ออุจจาระไปเลย”