หลิวต้าฮวายกมือเช็ดหน้า
ดวงตาขุ่นมัวเปล่งประกายเจิดจ้ากว่าครั้งไหน ๆ
เสียงของเธอสั่นเครือ
“เซียงหลาน ถ้าฉันตามแกแล้วหาเงินได้เดือนละ 100 หยวน ฉันจะตั้งป้ายวิญญาณอายุยืนให้แกเลย”
ซ่งเซียงหลานเอนตัวไปข้างหลัง
“เรื่องใหญ่พอเข้าวงการแล้วก็เรื่องจิ๊บจ๊อย”
หลิวต้าฮวาสูดปากเฮือก มือที่กำลังขยับอยู่พลันแข็งค้าง
มือเหี่ยวย่นผอมแห้งของเธอกำแขนซ่งเซียงหลานแน่น
“พูดจริงเหรอ? ต่อให้ได้วันละ 10 หยวน ฉันก็กล้าเอาชีวิตแก่นี่ไปเสี่ยง”
“ไม่ถึงกับต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงหรอก แต่ก็มีความเสี่ยงจริง ๆ” ซ่งเซียงหลานกดเสียงต่ำ “ฉันอยากให้แกพาฉันออกทะเลสักเที่ยว”
“เมื่อไหร่?” หลิวต้าฮวาถามอย่างร้อนใจ
“มะรืนนี้”
ซ่งเซียงหลานคิดคำนวณอยู่ครู่หนึ่ง
“มะรืนฉันยังต้องไปทำงานที่โรงฆ่าสัตว์ รอจัดการงานเสร็จแล้วค่อยกลับมาออกเดินทาง”
หลิวต้าฮวามองหลังมือตัวเองที่เต็มไปด้วยกระ แล้วมองซ่งเซียงหลานตรงหน้าซึ่งดูสดใสเปล่งปลั่ง ความไม่ยอมแพ้ที่อัดอั้นอยู่ในใจก็ถูกจุดขึ้นมาอย่างสิ้นเชิง
“เฒ่าซ่งเอ๊ย...”
หลิวต้าฮวารู้สึกคอตีบ
“พวกเราก็อายุ 50 กันแล้ว ยังจะลุยไหวเหรอ?”
“อายุ 50 แล้วทำไมล่ะ?”
ซ่งเซียงหลานเอื้อมมือมาจับมือเธอไว้ ฝ่ามือร้อนผ่าว
“ครึ่งชีวิตที่ผ่านมา พวกเรามีชีวิตอยู่เพื่อลูก ๆ เพื่อลูกผู้ชาย ต้องทนทุกข์ทนเจ็บมามากพอแล้ว