หยางเจี้ยนจวินกุมใบหน้าที่บวมเป่งเหมือนหมั่นโถวหมักแป้ง งอตัวอยู่บนพื้น สูดปากด้วยความเจ็บปวด
เขามองแม่ที่กำลังพับแขนเสื้ออย่างใจเย็น เตรียมไปล้างมือ
แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เมื่อก่อนเวลาที่บ้านเชือดไก่ น่องไก่จะถูกคีบใส่ชามเขาโดยตรงเสมอ แม้แต่ซ่งเซียงตงก็ยังต้องหลีกทาง
“แม่...”
ความน้อยใจของหยางเจี้ยนจวินพุ่งขึ้นจุกอก
“ตั้งแต่เด็กแม่ก็เอาใจผม ไม่เคยแม้แต่จะดีดนิ้วใส่ผม
เมื่อก่อนที่บ้านมีกระดูกหรือเครื่องในหมูสักหน่อย ทุกครั้งก็เข้าปากผมหมดไม่ใช่เหรอ?
ทำไมตอนนี้... ทำไมตอนนี้แม่ถึงลงมือกับผมล่ะ?
แม่ไม่เคยทำให้ผมมีปมในวัยเด็ก แล้วทำไมตอนนี้ถึงทำกับผมแบบนี้? ผมทำอะไรผิด?”
ซ่งเซียงหลานเดินไปที่อ่างล้างมือ
หยิบสบู่หอมมาถูมือจนเกิดฟองเนื้อละเอียด
“งั้นก็ฝากฝันร้ายตอนโตไว้ให้แล้วกัน”
เธอล้างฟองบนมือออก แววตาเย็นยิ่งกว่าน้ำในบ่อน้ำเสียอีก
“หยางเจี้ยนจวิน แกมีตาสองข้างก็หัดมองให้ชัด บ้านหลังนี้เป็นของตระกูลซ่งแล้ว ไม่มีส่วนของแก
ถ้าแกยังดื้อดึงไม่ยอมไป ก็ได้เหมือนกัน
งั้นก็เตรียมตัวรับมือให้ดี วันละสามมื้อ ฉันจะซ้อมแกให้ครบ ขาดไปมื้อเดียวฉันยังรู้สึกไม่สมกับกระดูกต่ำ ๆ ของแกเลย”
เฉินซิ่วฉินฟังคำพูดนั้นแล้วตัวสั่นสะท้าน ในใจทั้งเสียใจทั้งสำนึกผิด
ถ้ารู้ว่ายายปีศาจนี่จะโหดขนาดนี้ ต่อให้ฆ่าเธอให้ตายก็ไม่กล้าวิ่งเข้าหาปากกระบอกปืนหรอก
แต่พอนึกถึงกระท่อมฟางท้ายหมู่บ้านทางตะวันตกที่แม้แต่หนูยังไม่อยากอยู่
เธอก็คิดว่ายังพอทนต่อได้อีกหน่อย
รอให้ซ่งเซียงหลานหายโกรธก่อน
“งั้นก็คืนเงินที่พวกเราเอามามอบให้ตอนนั้นมาสิ ขอแค่คืนเงินให้ พวกเราจะไสหัวไปทันที ไม่มาขวางหูขวางตาแน่”