เฉิ่นฮุ่ยจวินไม่รู้ว่าจะรับไว้ดีไหม หันไปมองซ่งเซียงหลาน
เห็นนางพยักหน้าอย่างอ่อนแรง
จึงรับไว้ "ขอบคุณหัวหน้าแผนกหม่ามากค่ะ"
"ไม่รบกวนพวกคุณพักผ่อนแล้วล่ะ สหายซ่งพักอยู่ที่ห้องพยาบาลสักสองสามวัน รอสังเกตอาการแผลก่อน แล้วค่อยกลับไป"
ซ่งเซียงหลานเริ่มง่วง
ขอยาแก้ปวดจากหมอจ้าวกินแล้ว เปลือกตาหนักอึ้งปิดลง
เข้าสู่ห้วงความฝัน
เฉิ่นฮุ่ยจวินนอนไม่หลับ
มองใบหน้าของซ่งเซียงหลานที่ผ่านวันเวลามานานนับปี กัดฟันแล้วน้ำตาก็ไหล
จนกระทั่งใกล้รุ่งสาง
ซ่งเซียงตงผลักประตูเข้ามา แล้วหันหลังปิดประตูตามหลัง
เขาเห็นซ่งเซียงหลานนอนหน้าซีดอยู่บนเตียง คิ้วขมวดมุ่น เฉิ่นฮุ่ยจวินนอนทั้งเสื้อผ้าอยู่ที่ปลายเท้า ขาครึ่งหนึ่งห้อยอยู่ข้างเตียง
ฝีเท้าของเขาชะงักไปครู่หนึ่ง ในใจเหมือนมีอะไรมาอุดตัน
ซ่งเซียงหลานพึมพำในปาก:
"เซียงตง ขอโทษนะ เป็นแม่เองที่ผิด แม่จำลูกชายตัวเองไม่ได้ได้ยังไง... อืออืออือ... เซียงตง แม่เจ็บปวดมาก ๆ เลย"
ซ่งเซียงตงหมอบลงข้างเตียง
ยื่นมือไปจับมือของนาง "แม่ แม่เลี้ยงผมโตมา ไม่มีอะไรที่ต้องขอโทษ"
เฉิ่นฮุ่ยจวินตกใจตื่น
นางลุกขึ้นนั่ง กัดริมฝีปากไม่พูดอะไรสักคำ ถูกประโยคของซ่งเซียงหลานที่ว่า "แม่จำลูกชายตัวเองไม่ได้ได้ยังไง" ทำให้สับสนไปหมด มองสามีอย่างละเอียดแล้วมองแม่สามี
ถึงพบว่าคิ้วตาของทั้งสองคนคล้ายกันอยู่บ้าง
ซ่งเซียงตงยกมือเช็ดน้ำตาบนแก้มของซ่งเซียงหลาน ถึงได้ตกใจว่านางตัวร้อนมาก
"ฮุ่ยจวิน แม่ไข้สูงแล้ว"
เฉิ่นฮุ่ยจวินรีบวิ่งลงไปเปิดประตูออกไปตามหมอจ้าว
ซ่งเซียงหลานติดอยู่ในความฝันไม่ออกมาสักที
นางไปที่มณฑลยูนนานเพื่อหาศพของซ่งเซียงตง เพื่อนร่วมรบของเขาต่างบอกว่าเขาไม่มีศพที่สมบูรณ์ นางร้องไห้อย่างหนัก เหมือนเด็กที่ไร้ที่พึ่ง
เรียกชื่อซ่งเซียงตงซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"เซียงตง กลับบ้านกับแม่เถอะ"
"แม่มารับลูกกลับบ้าน"