ป้าหวงถูกด่าจนหน้าซีดสลับแดง เปลือกตากระตุกไม่หยุด
แถวหมู่บ้านละแวกนี้ ใครบ้างจะไม่รู้ว่าตอนนี้ซ่งเซียงหลานเป็นคนไม่ยอมใคร?
ขนาดสามียังส่งเข้าคุกได้
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนนอกอย่างหล่อน
“แก...นี่บ้านลูกชายฉัน คนนอกอย่างแกไม่มีสิทธิ์มาอาละวาดที่นี่!”
ป้าหวงทำปากเก่งทั้งที่ใจฝ่อ
ร่างกายกลับซื่อสัตย์ ถอยกรูดไปข้างหลังเล็กน้อย
ซ่งเซียงหลานหัวเราะเยาะ
“ฉันไม่สนหรอกว่านี่บ้านใคร เมื่อก่อนฉันก็เคยตบหลิวต้าฮวามาแล้วไม่ใช่หรือไง ถ้าแกคิดว่าจู้จึหลานรักของแกอยู่ที่นี่แล้วไม่สบายใจ ก็พากลับไปตอนนี้เลยสิ
จับหลานชายขี้ขลาดของแกมัดไว้กับเอว แล้วพากลับไปให้บ้านหวงเลี้ยงดูอย่างดี
ถ้าไม่มีตัวก่อเรื่องอย่างเขา ต้าฮวากับไห่เยี่ยนอยู่กับลูกสามคน ชีวิตคงสุขสบายไม่รู้เท่าไร อากาศยังอบอวลไปด้วยความบริสุทธิ์และความสุขเลย”
“แก...แกยุให้คนเขาแยกบ้าน ระวังฟ้าผ่าตาย!” ป้าหวงโกรธจนมือสั่น
“ฟ้าจะผ่าใครยังไม่แน่หรอก”
ซ่งเซียงหลานก้าวเข้าไปใกล้ แววตาเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม
“ถ้าแกยังกล้าพ่นขี้ออกจากปากอยู่ที่นี่ รังแกคนเพิ่งคลอดลูกอีกล่ะก็
เชื่อไหมว่าพอต้าฮวากลับมา หล่อนจะตบแกจนหน้าหัน ส่งแกขึ้นเขาไปก่อนเวลา
แล้วฉันจะหิ้วขี้หมักสองถังไปบำรุงสุสานแกให้ชุ่มฉ่ำ ให้แกตายไปแล้วยังนอนไม่เป็นสุขอีก”
คำพูดของเธอร้ายกาจสุดขีด
ป้าหวงรู้สึกเย็นวาบไปถึงต้นคอ
หล่อนกลอกตาไปมา ก่อนเหลือบเห็นกะละมังหอยนางรมที่เพิ่งคัดเสร็จวางอยู่ตรงประตู จึงคว้ากะละมังขึ้นมาแล้ววิ่งหนีทันทีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
“ฉันไม่ถือสาคนปากร้ายอย่างแกหรอก”
“รอให้ลูกชายฉันกลับมาก่อนเถอะ จะตีหลิวต้าฮวาลูกอกตัญญูให้ตายเลย!”
ซ่งเซียงหลาน “...”
นกกระจอกคิดสู้ไก่ตัวผู้ ไม่เจียมตัวเอาเสียเลย
ป้าหวงวิ่งปรู๊ดปร๊าดราวกับมีหมาดุไล่กัดอยู่ข้างหลัง
พริบตาเดียวก็หายลับไป
จางไห่เยี่ยนมองประตูบ้านที่ว่างเปล่า