จักจั่นบนยอดไม้ส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวดสุดขีด
เฉิ่นฮุ่ยจวินกับถิงถิงไม่อยู่บ้าน
ซ่งเซียงหลานยกเก้าอี้ไม้ไผ่มานั่งแผ่หลาอยู่หน้าประตูเรือนใหญ่ มือโบกพัดเก่า ๆ อย่างไม่ใส่ใจ สายตาเย็นชามองสองผัวเมียหยางเจี้ยนจวินที่กำลังขนข้าวของออกมาเหมือนหนูย้ายรัง ทั้งฝุ่นทั้งดินเกรอะกรัง
ตั้งแต่ผ้านวมเก่า ๆ โต๊ะไม้บิ่นมุม ไปจนถึงหม้อเหล็กดำที่ใช้มาหลายปี
หยางเจี้ยนจวินกวาดทุกอย่างขึ้นรถลากพื้นเรียบที่ยืมมาอย่างรวดเดียว
เฉินซิ่วฉินตาแดงก่ำ เดินอ้อยอิ่งไปข้างกองฟืน ก่อนยื่นมือไปดึงฟืนแข็งออกมา
“เพียะ!”
ฝ่ามือหนึ่งฟาดลงดังฉาดจนหลังมือของเฉินซิ่วฉินแดงเถือก
โครงพัดในมือซ่งเซียงหลานแข็งมาก
ฟาดครั้งนี้ไม่ออมแรงเลยแม้แต่น้อย
เฉินซิ่วฉินชักมือกลับ กุมหลังมือพลางร้องลั่น
แววตาซ่งเซียงหลานเย็นเยียบ “ทุกอย่างในลานบ้านนี้เป็นของแซ่ซ่ง อย่าคิดจะเอาฟืนของฉันไปแม้แต่ท่อนเดียว ถ้าอยากก่อไฟก็ขึ้นเขาไปตัดเอง!”
น้ำตาเอ่อคลอในดวงตาเฉินซิ่วฉิน
เธออัดอั้นจนหน้าเขียวคล้ำ
ชี้ไปยังกองฟืน มือสั่นระริก
“ฮือ ๆ ๆ… แม่คะ แม่จะใจร้ายขนาดนี้ไม่ได้นะ… อีกอย่าง แม่เอาเงินของฉันไป นั่นมันเงินส่วนตัวของฉัน”
“เงินของเธอเหรอ?”
ซ่งเซียงหลานทำท่าราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก
“ตอนแต่งเข้าตระกูลหยาง เธอเอาด้ายสักเส้นติดตัวมาด้วยหรือไง?
ตอนแต่งงานไม่มีสินเดิมสักชิ้น มีแค่เสื้อผ้าเก่า ๆ ชุดเดียว
หลายปีมานี้ เธอขนของไปให้บ้านเดิมตั้งเท่าไรแล้ว?
ทั้งข้าวสาร แป้งขาว เนื้อหมู กระดูกหมู น้ำมัน แม้แต่หญ้าสักเส้น เธอยังจะเอากลับไปถมหลุมไร้ก้นที่บ้านเดิม
ยังกล้ามาพูดเรื่องเงินกับฉันอีกเหรอ?”
เธอถ่มน้ำลายลงพื้น
สายตาคมกริบกวาดผ่านหยางเจี้ยนจวินที่หดตัวอยู่ข้าง ๆ ไม่กล้าพูดอะไร