คอมมูนประชาชนเซี่ยงหยาง กองพลตระกูลเกิ่ง
ตะวันคล้อยไปทางตะวันตก ลมทะเลหอบกลิ่นเค็มคาวพัดเข้ามาในลานบ้าน
เกิ่งอวี้เถียนเพิ่งกลับจากออกทะเล พอขึ้นฝั่งก็ได้ยินว่าพี่ชายกับพี่สะใภ้จะกลับมาวันนี้
เขาไม่ได้กลับบ้าน บอกว่าจะไปซื้อขนมหวานที่ตลาดมาก่อน
คนบ้านเกิ่งกำลังยุ่งกับการตักข้าวกินมื้อกลางวัน
ใบหน้าเหี่ยวย่นของยายเฒ่าเกิ่งบึ้งตึงยิ่งกว่าหน้าลา
ลูกชายสี่คน สามคนแต่งงานมีลูกกันหมดแล้ว
พี่ชายคนโตกับพี่สะใภ้ทำงานอยู่โรงงานอาหารในอำเภอ ส่วนสะใภ้สามเป็นคนปากหวาน เข้ากับคนเก่ง ทำให้ยายเฒ่าเกิ่งพอใจมาก มีเพียงหลินฟาง สะใภ้รองที่ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็รู้สึกว่าไม่คู่ควรกับลูกชายของตัวเอง
“ลูกชายคนรองแต่งกับตัวซวยอย่างแก เงียบเป็นเป่าสาก มองแล้วก็ขัดหูขัดตา”
มือทั้งสองข้างของหลินฟางแช่น้ำนานจนบวมเหมือนแครอท แดงก่ำมันวาว
เมื่อวานประจำเดือนมา แต่มาน้อย ทั้งยังปวดหน่วงท้องน้อยราวกับมีมีดกำลังบิดอยู่ข้างใน
ปวดเอวจนยืดตัวแทบไม่ไหว
“แม่...” หลินฟางเอ่ยเสียงแผ่ว “กินข้าวได้แล้วค่ะ”
หมิงฮวา พี่สะใภ้ใหญ่ เห็นกับข้าวบนโต๊ะก็เริ่มหงุดหงิด
“ฉันบอกแล้วไงว่าวันนี้อยากกินข้าวหอยนางรม แล้วนี่เธอทำอะไรมา?
ปกติฉันทำงานอยู่ข้างนอก นาน ๆ ทีถึงจะได้กลับบ้าน เธอตั้งใจหาเรื่องฉันใช่ไหม”
ชุ่ยเจวียน สะใภ้สาม เบ้ปากพูดจาเหน็บแนม
“พี่สะใภ้ใหญ่ อย่าโมโหเลยค่ะ พี่สะใภ้รองเป็นคนสำคัญ จะไปจำความชอบของคนธรรมดาอย่างพวกเราได้ยังไง
ก่อนกลับบ้านแม่เมื่อเช้า ฉันยังอุตส่าห์กำชับว่าอยากกินบะหมี่คลุกซอส
พอกลับมาก็เห็นแต่ข้าวสวยอีกแล้ว
พี่สะใภ้รองคงเห็นคำพูดของคนทั้งบ้านเป็นแค่ลมผ่านหูสินะ”