นอกเทวสถาน แสงตะวันทอแสงงดงาม สายลมทะเลพัดผ่านเสาหินโบราณ นำพากลิ่นอายเค็มๆ ของทะเลมาเบาบาง
เสิ่นเถาเถาก้าวย่างอย่างสุขุม ภายใต้การอารักขาขององครักษ์ประจำตระกูลสุยชวน เดินมุ่งหน้าออกไปยังนอกวัง
หัวใจของนางยังคงเต้นถี่ เหตุใดตราหยกจำลองซึ่งสามารถระดมกำลังทหารครึ่งหนึ่งของริวกิว กลับซ่อนอยู่ในสร้อยคอขององค์หญิงซ่างอวิ๋นจูได้ นี่ช่างเป็นกุญแจพลิกสถานการณ์ทั้งแผ่นดินจริงๆ
ต้องรีบส่งข่าวอันยิ่งใหญ่นี้ออกไปให้ถึงมือพวกพ้องโดยเร็ว
นางจงใจชะลอฝีเท้า ยกมือขึ้นเสยปอยผมอย่างไม่เป็นพิธี ราวกับถูกเสียงนกในสวนดอกไม้ดึงดูด เงี่ยหูฟัง จากนั้น ริมฝีปากของนางก็เปล่งเสียงเลียนแบบนกร้องออกมาอย่างแนบเนียนที่สุด
เสียงนี้ปะปนเข้ากับเสียงนกร้องในสวนอย่างกลมกลืน ไม่ได้สร้างความผิดสังเกตให้องครักษ์ข้างกายแม้แต่น้อย
แต่จังหวะและระดับเสียงที่เฉพาะเจาะจงนี้ สื่อความหมายว่า “ข่าวสำคัญ ได้เบาะแสตราหยกจำลอง ซ่อนอยู่ในสร้อยคอขององค์หญิง ต้องใช้เลือดของราชวงศ์กระตุ้น”
เสียงไม่ดังนัก แต่เพียงพอให้พวกพ้องที่แฝงตัวอยู่ใกล้ๆ ผู้มีประสาทหูแหลมคมได้ยินอย่างชัดเจน
เกือบจะในวินาทีที่นางส่งเสียงนกร้องจบลง อีกทิศทางหนึ่งไกลออกไป ก็มีเสียงนกร้องที่แทบจะเหมือนกันทุกประการตอบกลับมา สั้นและชัดเจน สื่อความหมายว่า “รับทราบ เข้าใจแล้ว”
ข้อมูลถูกส่งผ่านสำเร็จแล้ว
เสิ่นเถาเถายกมุมปากยิ้มน้อยๆ ก้าวเท้ายิ่งเบาสบายขึ้นอีกเล็กน้อย
ทว่าขณะที่เสิ่นเถาเถากำลังจะเดินออกจากสวนดอกไม้ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าอันเร่งรีบและสับสนวุ่นวาย รวมถึงเสียงร้องด้วยความตื่นตระหนกดังมาจากส่วนลึกของพระราชวัง