เชิงเขาด้านล่าง ณ ขอบเขตพื้นที่ทดลองร้าง
กลุ่มคนหกคนของเกาเหยียน ประหนึ่งเสือดาวในรัตติกาล เคลื่อนตัวอย่างเงียบเชียบมาถึงยังที่แห่งนี้
ตามข้อมูลที่สายสืบดึงมาจากเสิ่นเสี่ยวชวน พวกเขาพบทางเดินแคบ ๆ ที่ถูกเถาวัลย์บดบังไว้ครึ่งหนึ่ง เลี่ยงผ่านยามและด่านลับทั้งหลาย จนมาถึงบริเวณรอบนอกของเป้าหมายได้อย่างราบรื่น
เบื้องหน้าคือหุบเขากว้างค่อนข้างโล่ง กระจัดกระจายไปด้วยซากเตาหลอมที่ชำรุดทรุดโทรม กระท่อมดินกึ่งพังทลายสองสามหลัง พื้นดินยังมีเศษเครื่องปั้นดินเผาและเศษเหล็กให้เห็น อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นประหลาดของกำมะถันปนสนิมโลหะ
ร่องรอยทั้งหมดบ่งชี้ว่า ที่นี่เคยเป็นโรงงานมาก่อน แต่ปัจจุบันถูกทิ้งร้าง
"หัวหน้า ที่นี่แหละ! ดูท่าจะร้างจริง ๆ การป้องกันก็หละหลวมด้วย" สายสืบลดเสียงลง พลางแฝงความตื่นเต้นไว้เล็กน้อย
เกาเหยียนกวาดสายตามองโดยรอบ ยังไม่ลดความระมัดระวัง เขาส่งสัญญาณให้คนสองคนอยู่เฝ้าระวังรอบนอก ส่วนตนพาสายสืบและมือดีอีกสองคน ค่อย ๆ ลอบเคลื่อนไปยังกระท่อมดินที่ใหญ่ที่สุดกลางหุบเขา
ที่นั่น ตามที่เสิ่นเสี่ยวชวนเผยออกมาหลังดื่มสุรา อาจเก็บของชำรุดที่ถูกทิ้งไว้
กลางคืนมืดสนิท แสงจันทร์ถูกเมฆบางบดบัง แสงสลัว
รอบข้างเงียบสงัดน่าหวาดกลัว มีเพียงเสียงลมหอบผ่านซากปรักหักพังคล้ายเสียงคร่ำครวญ ขณะที่พวกเขาเข้าใกล้ประตูกระท่อมดิน ก็เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น!