เกาเหวินหยวนรีบแสดงความตั้งใจ: "โปรดวางใจท่านแม่ทัพเซี่ย ขุนนางผู้นี้ถึงจะไม่ชำนาญน้ำ แต่เพื่อราชสำนัก เพื่อฝ่าบาท ย่อมไม่หลีกเลี่ยงแม้ต้องตาย อีกทั้งมิใช่มีเหล่าผู้มีฝีมือคุ้มครองอยู่หรือ ขุนนางผู้นี้จะไม่เป็นตัวถ่วงอย่างแน่นอน"
ในใจเขาหัวเราะเย็น เพียงได้ลงไป ค่อยหาจังหวะตามสถานการณ์ ใครจะคุ้มครองใครยังไม่รู้แน่
เสิ่นเถาเถาดูเหมือนทอดถอนใจอย่างจนใจ พูดกับเซี่ยอวิ๋นจิ่งว่า "อวิ๋นจิ่ง เนื่องจากท่านเกามีใจภักดี เพื่อชาติเพื่อราษฎร ก็ให้ท่านเกาไปด้วยกันเถิด คนมากก็ช่วยเหลือกันได้มาก"
นางพูดอย่างแยบยล ทั้งเอ่ยถึงความภักดีของเกาเหวินหยวน และบอกเป็นนัยถึงการดูแล อันที่จริงคือยอมให้เขาร่วมไปในเขตที่จับตาดู
เซี่ยอวิ๋นจิ่งจึงพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจนัก "ถ้าเช่นนั้น...ก็ได้ ท่านเกา ท่านจะปฏิบัติตามหน่วยดำน้ำ แต่จำไว้ ทุกอย่างต้องฟังคำสั่งของเสิ่นเถาเถา ห้ามทำตามอำเภอใจโดยเด็ดขาด"
"ได้! ได้!" เกาเหวินหยวนดีใจสุดขีด รีบรับคำ
ทุกอย่างพร้อมเพียง รอเพียงรุ่งสางพรุ่งนี้ สองเส้นทางทั้งเปิดและลับจะเริ่มพร้อมกัน
การประชุมวางแผนยุติลง ทุกคนแยกย้ายไปเตรียมตัว
เกาเหวินหยวนกลับไปยังห้องพักด้วยความทะนงตน จินตนาการถึงสมบัติที่กำลังจะได้มา
ส่วนเซี่ยอวิ๋นจิ่งและเสิ่นเถาเถายืนเคียงข้างกันที่หัวเรือ มองอ่าวทะเลอันมืดมิดเบื้องหน้า