เสิ่นเถาเถาดิ้นรนชะโงกตัวออกจากอ้อมกอดของเซี่ยอวิ๋นจิ่ง สายตาจดจ้องไปที่เงาดำมหึมาซึ่งใกล้เข้ามาทุกที
“ลมดำ! ลมดำ! พวกเราอยู่นี่!” นางไม่สนใจความเจ็บปวดที่บ่า ยกมือข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บขึ้นมาโบกไปมาอย่างสุดแรง เสียงสั่นเครือด้วยน้ำตา “พาพวกเรากลับบ้าน กลับสถานีพักม้า!”
ลมดำที่โผบินอยู่เห็นจะเข้าใจ มันส่งเสียงร้องแหลมกังวานขึ้นอีกครั้ง ไม่บินวนเวียนอีกต่อไป แต่มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ เริ่มบินระดับต่ำ
“ตามลมดำไป!” เซี่ยอวิ๋นจิ่งไม่ลังเลแม้แต่น้อย ออกคำสั่งทันที
เหล่าองครักษ์ส่วนตัวต่างฮึกเหิมขึ้นมาทันที จางสวินรีบเรียกผู้คน “เร็วเข้า ตามนกอินทรีไป อย่าตกขบวน!” เขาก้าวเท้าเป็นคนแรก มุ่งหน้าไปตามทิศทางที่ลมดำชี้ด้วยความมุ่งมั่น
หิมะและลมยังคงโหมกระหน่ำ แต่เมื่อมีทิศทางที่ชัดเจน ทุกย่างก้าวก็เต็มไปด้วยพลัง
ลมดำเปรียบเสมือนทูตที่ไว้ใจได้ที่สุด ในท่ามกลางหิมะและลม มันบินช้าบ้างเร็วบ้าง รักษาระยะห่างกับขบวนได้พอเหมาะเสมอ
เมื่อทุกคนหอบหายใจปีนขึ้นมาบนสันเขาได้
“คุณหนูเสิ่น!”
“ท่านเซี่ย!”
“น้องสาว!”
เสียงเรียกที่ตื่นเต้นดังมาจากใต้สันเขา
เสิ่นเถาเถาแหงนหน้ามอง ใต้สันเขาลงไปไม่ไกล ในหลุมหลบหิมะแห่งหนึ่ง มีผู้คนจำนวนหนึ่งมารวมตัวกันอยู่
พวกเขาสวมเสื้อแจ็คเก็ตหนา ใบหน้าแดงก่ำด้วยความหนาว คิ้วและหนวดเคราเกาะเป็นน้ำค้างแข็ง กำลังโบกแขนอย่างสุดแรง ตะโกนเรียกมาทางนี้ด้วยความตื่นเต้น
คนนำหนึ่งในนั้น รูปร่างคล่องแคล่ว คือเฉินเหอจื่อ ข้างๆ เขามีหวังอวี้หลานยืนอยู่ โพกผ้าหนา ใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจ
ถัดไปคือเจ้าโจวที่สี่ กำลังอ้าปากยิ้ม โบกขวานใหญ่ในมืออย่างตื่นเต้น
เสิ่นต้าซานและเสิ่นเสี่ยวชวนสองพี่น้องยิ่งตื่นเต้นจนกระโดดโลดเต้น พุ่งวิ่งมาทางนี้
ความดีใจในการได้พบกันอีกครั้งราวกับเขื่อนแตก ท่วมท้นเสิ่นเถาเถาในพริบตา น้ำตาคลอเบ้า
นางสะอื้น อยากตะโกน แต่พออ้าปากกลับมีเพียงเสียงอ้อแอ้
“เร็ว เร็วลงไป!” เสียงของเซี่ยอวิ๋นจิ่งเองก็แฝงความตื่นเต้นเล็กน้อย รีบสั่งให้ขบวนลงเขา
ผู้คนใต้สันเขารอไม่ไหวแล้ว พุ่งฝ่าหิมะและลมขึ้นมา