ยามเย็นวันที่ 28 เดือน 12 ไฟในโรงครัวของสถานีพักม้าลุกโชน ไอน้ำร้อนระอุคลุ้งไปด้วยกลิ่นหอมของซาลาเปาแป้งข้าวสาลีและเนื้อตุ๋น อบอุ่นเสียจนผู้คนรู้สึกอบอุ่นไปถึงกระดูก
เสิ่นเถาเถาห่มเสื้อคลุมขนหมาป่าหนาหนา หมกตัวอยู่ในเก้าอี้กลมมุมโรงครัว ประหนึ่งลูกนกที่ถูกจัดวางไว้ในรังอันอบอุ่นอย่างพิถีพิถัน
แขนที่บาดเจ็บของนางแม้จะแกะไม้ดามออกเกือบหมดแล้ว แต่ยังคงใช้ผ้าพันแขวนไว้ที่หน้าอก ไม่อาจออกแรงได้
ยามนี้นางกำลังใช้มือซ้ายหยิบลูกชิ้นเนื้อทอดกรอบสีเหลืองทอง ค่อยๆ กัดกินทีละน้อย แก้มยุ้ยป่องพองฟู ดวงตาหยีเป็นเส้นด้วยความสุขสม
"ค่อยๆ กิน อย่าให้ติดคอ" นางเหอถือชามซุปเนื้อแกะร้อนๆ เดินเข้ามา วางลงบนโต๊ะเล็กข้างมือนาง มองดูบุตรสาวกินอย่างเอร็ดอร่อย ใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้มอันพึงใจ
ขณะนั้นเอง ม่านผ้าหนาๆ ของโรงครัวก็ถูกเปิดออก ร่างสูงใหญ่ของเซี่ยอวิ๋นจิ่งปรากฏที่ประตู ไม่ได้พาผู้ติดตามมา มีเพียงตะกร้าใบหนึ่งที่ยังมีไอน้ำติดอยู่
ตะกร้าไม่ใหญ่ แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยชีวิตชีวา
ใบผักกาดขาวเขียวชอุ่มซ้อนกันเป็นชั้นๆ ปลายใบยังเกาะด้วยหยดน้ำเล็กๆ ดอกผักชีสองสามช่อส่งกลิ่นหอมสดชื่นเป็นเอกลักษณ์ ต้นหอมเล็กๆ เพิ่งเด็ดมา กำหนึ่ง ต้นหอมขาวดั่งหยก โคนต้นยังเปื้อนดินดำชุ่มชื้น
"ว้าว" ดวงตาของเสิ่นเถาเถาสว่างวาวทันทีดั่งโคมไฟสองดวง ลูกชิ้นเนื้อในมือลืมกัด อุทานด้วยความดีใจ "ผักกาดขาว ผักชี แล้วก็ต้นหอม มาจากเรือนกระจกรึ?"
เซี่ยอวิ๋นจิ่งพยักหน้า ถือตะกร้าเดินเข้ามาหานาง วางตะกร้าลงเบาๆ บนโต๊ะเล็กที่เต็มไปด้วยอาหาร
ความเขียวขจีสดใสนั้น ช่วยส่องสว่างมุมที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเนื้อและกลิ่นถ่านไฟในทันที นำพาความสดชื่นชุ่มใจเข้ามา
"ให้ข้ารึ?" สายตาเสิ่นเถาเถาเต็มไปด้วยความปรารถนาต่อผักสด
"อืม" เขาตอบเสียงต่ำ สายตากวาดผ่านแขนที่ห้อยอยู่ที่หน้าอกของนาง แล้วหยุดอยู่ที่มุมปากที่เปื้อนเศษเนื้อ "ถ่านไฟแรงพอ งอกเร็ว" น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบฟังไม่ออกว่าเป็นอารมณ์ใด แต่ในส่วนลึกของดวงตา ดูเหมือนมีความอบอุ่นวาบผ่าน