ยามนี้ซวงฉวนสยงถูกความปรารถนาอันแรงกล้าทำให้หน้ามืดตามัวจนสิ้น ไม่คิดสงสัยอันใดแม้แต่น้อย กลับเร่งเร้าอย่างร้อนใจว่า “เร็วเข้า! เร็วอีกหน่อย!”
เหลียนจี๋กลั้นหายใจ ค่อย ๆ ทาผงยาที่ติดอยู่ตามซอกเล็บลงไปอย่างแผ่วเบาที่สุด ผงยานั้นสัมผัสร่างแล้วรู้สึกเย็นวาบ จากนั้นก็ราวกับมีชีวิต ค่อย ๆ ซึมเข้าไป
แต่เพียงชั่วลมหายใจไม่กี่ครั้ง ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น!
ซวงฉวนสยงพลันรู้สึกถึงพลังร้อนระอุประหนึ่งเปลวไฟสายหนึ่ง พวยพุ่งขึ้นจากร่างกายที่เดิมทีเงียบงันไร้ชีวิตชีวา
ความรู้สึกนั้นทำให้เขาดีใจคลุ้มคลั่งจนแทบอยากแหงนหน้าคำรามก้องฟ้า
“ได้ผล! ได้ผลจริง ๆ! ฮ่า ๆ ๆ!” ซวงฉวนสยงหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะเปี่ยมด้วยความตื่นเต้นบิดเบี้ยว เขาคว้าตัวเหลียนจี๋เข้ามากอด พลางพูดอย่างตื่นเต้นจนแทบเรียบเรียงคำไม่ถูก “ดี! ดีมาก! เหลียนจี๋! เจ้าสร้างความชอบใหญ่หลวง! รอจนข้าควบคุมสถานการณ์ทั้งหมดได้ กวาดล้างพวกกบฏจนสิ้น เจ้าย่อมเป็นไทเฮาแห่งหลิวชิว ไทเฮาเพียงหนึ่งเดียว บุตรชายของพวกเราจะเป็นกษัตริย์เพียงหนึ่งเดียวของหลิวชิว ฮ่า ๆ ๆ!”
เหลียนจี๋ซบอยู่ในอ้อมกอดของเขา ใบหน้าปรากฏริ้วแดงเขินอายที่เสแสร้งขึ้นมา ทว่าภายในใจกลับเย็นเยียบด้วยจิตสังหารและความตื่นเต้นที่กำลังจะได้รับอิสรภาพ
ไทเฮาหรือ? นางไม่ต้องการ ในตอนที่ถูกส่งมายังหลิวชิว ระหว่างทางนางเคยคิดจะกระโดดทะเลตายให้รู้แล้วรู้รอด แต่กลับค้นพบว่าตนเองตั้งครรภ์เสียก่อน เมื่อนึกถึงสามีที่ถูกอาชิน่าฟันตายขณะปกป้องนาง นี่คือสายเลือดเพียงหนึ่งเดียวของเขาเชียวนะ!
นางจึงทำได้เพียงอดทนอดกลั้นแบกรับความอัปยศ โชคดีที่สวรรค์ยังมีตา ทำให้นางรอจนพบเสิ่นเถาเถาได้ บัดนี้นางเพียงต้องการพาบุตรกลับไปยังแผ่นดินชายแดนเหนือที่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูนาง อยู่ให้ห่างจากฝันร้ายทั้งหมดนี้
คืนจันทร์โลหิต
ภายในจวนผู้บัญชาการรักษาการณ์ท่าเรือป๋อ ภายใต้การดูแลปรับบำรุงร่างกายอย่างพิถีพิถันทั้งวันทั้งคืนของฮูหยินลู่ ในที่สุดกษัตริย์แห่งหลิวชิวที่หมดสติไปหลายวันก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
แม้เขาจะอ่อนแออย่างยิ่ง ใบหน้าซีดขาวดุจกระดาษ ลมหายใจแผ่วเบา ทว่าแววตาก็ค่อย ๆ กลับมากระจ่างใส