"ข้อมูลจากเกาะปีศาจยืนยันแล้ว พวกโจรสลัดญี่ปุ่นสมคบคิดกับเศษซากของอาชิน่า มีกำลังมหาศาล ยึดที่มั่นตามภูมิประเทศอันตราย หากบุกโจมตีด้วยกำลังจะเสียหายหนัก และอาจทำให้'ซวงฉวน'สุนัขจนตรอกกระโดดกำแพง ส่งผลเสียต่อราชวงศ์" เซี่ยอวิ๋นจิ่งปลายนิ้วเคาะโต๊ะ เสียงต่ำ "เรื่องเร่งด่วนที่สุด ต้องทำลายการปิดล้อมพระราชวังของซวงฉวนสยง ให้ยืนยันสถานการณ์จริงของกษัตริย์และใต้เท้าใหญ่ ขออำนาจหรือพระบัญชาอย่างเป็นทางการจากพวกเขา แล้วจึงจะสามารถระดมกำลังทั้งหมดในริวกิวได้อย่างชอบธรรม ภายในภายนอกประสานกัน กำจัดขุนนางชั่วร้ายให้สิ้นซาก!"
"แต่ซวงฉวนสยงปิดล้อมพระราชวังแน่นหนาราวกับถังเหล็ก โดยเฉพาะห้องบรรทมของพี่ชายและพระยาย่า มีทหารองครักษ์ใจกายของเขาคุมกันเป็นชั้นๆ คนนอกไม่มีทางเข้าใกล้!" องค์หญิงซ่างอวิ๋นจูเอ่ยด้วยความกังวลและไร้หนทาง "พวกเราไม่สามารถพบหน้าพวกเขาได้เลย จะยืนยันได้อย่างไร? จะขออำนาจได้อย่างไร?"
เสิ่นเถาเถาดวงตากลมโตเป็นประกาย ครุ่นคิดครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็เอ่ยขึ้น "ซวงฉวนสยงคนนี้ โลภมาก ละโมบในสีสัน ดื้อรั้นเชื่อมั่นในตัวเอง และเชื่อโชคลางอย่างยิ่ง เขา...ดูเหมือนจะสนใจข้าอยู่ไม่น้อย บางทีอาจใช้จุดนี้ได้"
เซี่ยอวิ๋นจิ่งขมวดคิ้วแน่นทันที "ไม่ได้! แผนการนี้เสี่ยงเกินไป!" เขาคัดค้านแทบไม่ทันคิด
"อวิ๋นจิ่ง" เสิ่นเถาเถาหันมามองเขา สายตาแน่วแน่ "นี่เป็นวิธีที่ใกล้แก่นกลางที่สุดในตอนนี้ หากได้พบกษัตริย์ ทุกอย่างก็มีทางพลิกผัน เราจำเป็นต้องมีเหตุผลที่ทำให้ซวงฉวนสยงสนใจ เพื่อให้ข้าได้เข้าไปในวัง และหาทางหลุดจากสายตา ไปยังห้องบรรทมของกษัตริย์"