นางมีพิษและอาวุธลับติดตัวอยู่บ้าง จึงสมกับฐานะและสถานการณ์ของนาง การยอมรับอย่างเปิดเผยเช่นนี้กลับทำให้ดู"จริงใจ" หากนางไม่มีทางออกสำรองแม้แต่น้อย นั่นแหละที่น่าแปลก
ซวงฉวนสยงหัวเราะแห้งๆ สองครั้ง "ฮ่าๆ คุณหนูเสิ่นก็...ตรงไปตรงมาดี ตั้งแต่เป็นเพียงบ่าวไร้มารยาท ก็สมควรได้รับบทเรียนบ้าง"
เขากวักมือเรียกให้คนนำตัวผู้โชคร้ายสองคนที่ยังหัวเราะและเกาตัวเองอยู่นั้นลงไป แล้วเปลี่ยนเป็นทหารรักษาพระองค์ใหม่สองนายที่ดูรอบคอบกว่าเดิม
ทหารรักษาพระองค์ใหม่สองนายนี้เห็นชะตากรรมของรุ่นก่อนอย่างชัดเจน สายตาที่มองเสิ่นเถาเถาเต็มไปด้วยความหวาดระแวง ไม่กล้าทำตัวคะนองอีกต่อไป ต่างก้มหน้าก้มตาเรียบร้อยนัก
เสิ่นเถาเถาเห็นว่าเป้าหมายในการวางอำนาจสำเร็จแล้ว จึงทำทีคลายโกรธ ปรบมือ แล้วยกเรื่องเดิมขึ้นมาพูดอีกครั้ง น้ำเสียงผ่อนคลายลงบ้าง "เอาละ ข้าก็ไม่อยากถือสาคนรับใช้ให้มากความ เพียงแต่อาหารการกินนี้ ไม่ถูกปากข้าเอาเสียเลย ทำให้ข้าหงุดหงิด อย่างนี้แล้วกัน..."
นางชี้ไปที่ฮูหยินลู่ด้านหลัง "สาวใช้ของข้าถนัดทำอาหารแดนเหนือ ต่อไปอาหารสามมื้อของข้า ให้นางไปจัดการในครัวเอง พวกเจ้าแค่จัดหาวัตถุดิบกับเตาหนึ่งเตาให้ก็พอ จะได้ไม่ต้องให้พ่อครัวในวังของพวกเจ้าลำบาก ว่าอย่างไร?"
ทหารรักษาพระองค์คนใหม่มองหน้ากันไปมา รู้สึกลังเล ให้สาวใช้ของผู้ถูกกักบริเวณเข้าออกครัวได้อิสระ? ดูจะขัดกับกฎระเบียบ
เสิ่นเถาเถาสีหน้าเคร่งลง "อย่างไร? กลัวสาวใช้ของข้าหนีหรือ? หรือกลัวนางจะวางยาพิษในอาหารฆ่าข้า? จะให้ข้ากินให้ดูไหม?"
ทหารรักษาพระองค์คนใหม่นึกถึงชะตากรรมอันน่าเวทนาของสองคนก่อนก็สะดุ้งเฮือก รีบโค้งคำนับ "บังอาจมิกล้า! ท่านหญิงโปรดระงับโทสะ! กระหม่อมจะไปรายงานท่านส่วยเฉวียนเดี๋ยวนี้"