ภายในศาลาฟังหยู่ เทียนไขส่องแสงสว่างไสว เงาของทั้งสามคนทอดยาวอยู่บนผนัง
เปลวไฟโอนเอนไปมาไม่แน่นอน ราวกับสะท้อนถึงสถานการณ์อันซับซ้อนในเวลานี้
อากาศอึมครึม มีเพียงเสียงวิเคราะห์อย่างสงบนิ่งของซ่งชิงหยวน และเสียงกระดาษที่ถูกพลิกเป็นครั้งคราว
บนโต๊ะเต็มไปด้วยเอกสารคดี แผนที่ทะเล และจดหมายลับที่องค์หญิงซ่างอวิ๋นจู้นำมา
สายตาของเซี่ยอวิ๋นจิ่งกวาดผ่านทุกจุดสำคัญบนแผนที่ สมองของเขากำลังจำลองสถานการณ์ต่างๆ อย่างรวดเร็ว
เสิ่นเถาเถานั่งอยู่ด้านข้าง คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย มือหนึ่งเท้าคาง อีกมือหนึ่งถือพู่กัน จดบันทึกประเด็นสำคัญลงบนกระดาษเป็นระยะ พยายามย่อยข้อมูลอันซับซ้อนมหาศาล และเสนอความเห็นของตนเอง
"แม้เถียนเต๋อฟางจะถูกควบคุมตัวแล้ว แต่พิษตกค้างจากการคบคิดกับอาชิน่าและโจรสลัดญี่ปุ่นยังไม่หมดสิ้น" ซ่งชิงหยวนใช้ปลายนิ้วเรียวยาวชี้ไปที่หมู่เกาะริวกิวบนแผนที่ "กองกำลังเศษเดนของอาชิน่ายังไม่ทราบชะตากรรม ดั่งงูพิษที่ซุ่มซ่อน พร้อมจะโต้กลับได้ทุกเมื่อ ยาสมุนไพรที่พวกมันปล้นไปนั้นเกี่ยวกับชีวิตของเสี่ยวชีเยว่ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ทราบที่อยู่ ถือเป็นภัยใหญ่ในใจของพวกเรา จะปล่อยไว้นานไม่ได้"
เขาหยุดเล็กน้อย ปลายนิ้วเลื่อนไปตามแนวชายฝั่งของริวกิว น้ำเสียงหนักแน่นยิ่งขึ้น: "บัดนี้ริวกิวกำลังประสบภัยพิบัติ ไม่ใช่คำพูดเกินจริง ตระกูลขุนนาง 'ซวงฉวน' ยึดอำนาจการปกครอง คบคิดกับหัวหน้าโจรสลัด 'ชิมาสึ โอคามิ' เชิญหมาป่าเข้าบ้าน ก่อความเดือดร้อนไปทั่วชายฝั่ง ประชาชนเดือดร้อน นี่ไม่ใช่เพียงวิกฤตของประเทศริวกิวเท่านั้น หากโจรสลัดใช้ที่นี่เป็นฐานใหญ่ ก้าวหน้าก็รบกวนชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของเรา ถอยก็สามารถยึดคอขวดของทะเลจีนตะวันออก ความสงบสุขของชายแดนเหนือและแม้แต่ชายฝั่งทั้งหมดของต้าจิ้นก็จะไม่ยั่งยืน! นี่คือภัยใหญ่ในทรวงอก ไม่ใช่แค่โรคเรื้อนเล็กน้อย"